‘Je raad nóóit wat ik afgelopen week heb gedaan!!’ gilde ik uit naar mn vriendin die me in versnelde pas tegemoet kwam lopen
‘Ik heb een auto gekocht!’gilde ik verder
‘Noooo Way’ zei ze met grote ogen ‘Een echte?’
‘Júp! Een Volvo 440, rood met maar 160.000 op de teller!’
‘Maar Marjolein, je hebt niet eens een rijbewijs’
Ehm, en zo zit het inderdaad, ik heb geen rijbewijs, sterker nog ik heb nog nimmer achter het stuur gezeten, maar wél een auto.
Rijlessen nemen zit er voorlopig nog niet in en daarbij doen m’n fiets en OV het prima. Ik heb nooit iets met auto’s gehad. Ik heb er dan ook nul verstand van en ik vind het nog minder interessant. De enige auto die ooit mijn interesse heeft gehad is een klein geel autootje genaamd Brum.
Maar nu mn eigen Volvo dus, nouja….mét vriendlief(die wél een rijbewijs heeft) dan.
We gaan namelijk aankomende zomer touren door Frankrijk en daarvoor heb je nou eenmaal een auto nodig. Na de vakantie (als ie het dan tenminste nog doet) gaan we ‘m weer verkopen.
Maar tot die tijd geniet ik, op de passagiersstoel dan, toch wel echt van onze mooie rooie vriend!
Foto’s volgen!
De koffietoyboy van Dolce Gusto
Moederdag,
Vroeger waren mijn Moederdag cadeautjes nog origineel. Een beschilderde doos (die nog stééds op zolder ligt, jáwel), een vingerverf tekening of een dansje op Spice Girls’ toepasselijke nummer ‘mama I love you’ waren toen genoeg om mn moeders ogen te doen stralen.
Tegenwoordig kom ik met een mooie tekening waarschijnlijk niet meer weg (al moet ik eerlijk bekennen dat ik het nog niet geprobeerd heb). Met bloemen, chocola, parfum, en andere ‘typische’ vrouwen dingen behoor je je moeder te verwennen. Maar erg origineel is het niet. En daarbij zou ik haar waarschijnlijk blijer maken met een huishoudhulp oid.
Daarom heeft Nescafé Dolce Gusto een speciale actie voor Moederdag; de ‘Koffieboy’ in het leven geroepen. Een wát? Ja een koffieboy dus...Een soort van toyboy die op Moederdag voor jouw moeder (als je wint tenminste) een heerlijk kopje koffie komt zetten! Ik zeg; BRILJANT!
Happy Mothersday!
Vroeger waren mijn Moederdag cadeautjes nog origineel. Een beschilderde doos (die nog stééds op zolder ligt, jáwel), een vingerverf tekening of een dansje op Spice Girls’ toepasselijke nummer ‘mama I love you’ waren toen genoeg om mn moeders ogen te doen stralen.
Tegenwoordig kom ik met een mooie tekening waarschijnlijk niet meer weg (al moet ik eerlijk bekennen dat ik het nog niet geprobeerd heb). Met bloemen, chocola, parfum, en andere ‘typische’ vrouwen dingen behoor je je moeder te verwennen. Maar erg origineel is het niet. En daarbij zou ik haar waarschijnlijk blijer maken met een huishoudhulp oid.
Daarom heeft Nescafé Dolce Gusto een speciale actie voor Moederdag; de ‘Koffieboy’ in het leven geroepen. Een wát? Ja een koffieboy dus...Een soort van toyboy die op Moederdag voor jouw moeder (als je wint tenminste) een heerlijk kopje koffie komt zetten! Ik zeg; BRILJANT!
Happy Mothersday!
Marjolaine et les Millionaires
Op weg naar school kom ik zo nu en dan een houten ooievaar tegen met een doek & plastic baby in de bek. Volwassen mensen, die zonder meer weten dat het hele beest er niks mee te maken heeft, zetten zulke geverfde houten planken in de tuin om mensen te laten weten dat er een kind geboren is. Ze willen het heugelijke feit dat ze samen een nieuwe wereldburger hebben geproduceerd vieren.
Ik denk dat iedereen zich wel eens heeft afgevraagd wat er van zichzelf terecht was gekomen als we ergens anders geboren zou zijn. Zelf zou ik kiezen voor een land met méér zon en minder regeltjes. Maar stiekem komen we in het buitenland er vaak achter dat we het in Nederland toch wel goed hebben getroffen.
That is, behálve als ik in Frankrijk geboren zou zijn..
Iedereen die mij een beetje kent weet dat ik door mijn gesprekken heen altijd Franse zinnen gooi. Frans vind ik namelijk een prachtige taal, trés joli.
Stiekem heeft er altijd al een kleine Française in mij gewoond. Ik zie mezelf al helemaal door de straten van Parijs zwerven in een gracieux fladderend jurkje met onder m’n arm een rieten mandje geklemd, gevuld met fromage en baquettes. ’s Avonds zou ik in een tres chique restaurant zitten en tijdens het eten mn sierlijke dunne franse cigarette opsteken terwijl ik nip van mn bordeaux en arrogant klaag over vervelende toeristen in en rondom mijn trots het Louvre.
En zelfs nadat mijn tong me een beetje in de steek heeft gelaten na teveel vin zou ik nog magnifique klinken omdat Frans dat nou eenmaal is!
Laatst had ik weer eens de kans om mijn Frans te oefenen, want op miraculeuze wijze heeft mijn vertrouwde BBC plaats gemaakt voor een Franse zender. Terwijl ik iets talkshow-achtig aan het kijken was viel de naam marjolein. Of eigenlijk ‘Marshjolaine’ zoals de fransen dat zo mooi uitspreken
Van wat ik heb begrepen gaat het programma over een Marjolaine (even voor de duidelijkheid; dit is dus de Marjolein die me in de hemel voor was met het uitkiezen van landen) die uit een selectie van 10 mannen mag kiezen om lang en gelukkig mee te leven. Elke aflevering valt er eentje af en uiteindelijk blijft ze dus met 1 man over. De twist in het programma zit het ‘m erin dat zij niet weet dat de mannen miljonairs zijn!!
Tja, misschien heb ik in mn volgende leven geluk...
Ik denk dat iedereen zich wel eens heeft afgevraagd wat er van zichzelf terecht was gekomen als we ergens anders geboren zou zijn. Zelf zou ik kiezen voor een land met méér zon en minder regeltjes. Maar stiekem komen we in het buitenland er vaak achter dat we het in Nederland toch wel goed hebben getroffen.
That is, behálve als ik in Frankrijk geboren zou zijn..
Iedereen die mij een beetje kent weet dat ik door mijn gesprekken heen altijd Franse zinnen gooi. Frans vind ik namelijk een prachtige taal, trés joli.
Stiekem heeft er altijd al een kleine Française in mij gewoond. Ik zie mezelf al helemaal door de straten van Parijs zwerven in een gracieux fladderend jurkje met onder m’n arm een rieten mandje geklemd, gevuld met fromage en baquettes. ’s Avonds zou ik in een tres chique restaurant zitten en tijdens het eten mn sierlijke dunne franse cigarette opsteken terwijl ik nip van mn bordeaux en arrogant klaag over vervelende toeristen in en rondom mijn trots het Louvre.
En zelfs nadat mijn tong me een beetje in de steek heeft gelaten na teveel vin zou ik nog magnifique klinken omdat Frans dat nou eenmaal is!
Laatst had ik weer eens de kans om mijn Frans te oefenen, want op miraculeuze wijze heeft mijn vertrouwde BBC plaats gemaakt voor een Franse zender. Terwijl ik iets talkshow-achtig aan het kijken was viel de naam marjolein. Of eigenlijk ‘Marshjolaine’ zoals de fransen dat zo mooi uitspreken
Van wat ik heb begrepen gaat het programma over een Marjolaine (even voor de duidelijkheid; dit is dus de Marjolein die me in de hemel voor was met het uitkiezen van landen) die uit een selectie van 10 mannen mag kiezen om lang en gelukkig mee te leven. Elke aflevering valt er eentje af en uiteindelijk blijft ze dus met 1 man over. De twist in het programma zit het ‘m erin dat zij niet weet dat de mannen miljonairs zijn!!
Tja, misschien heb ik in mn volgende leven geluk...
We hebben weer wat te vieren!
Wat nou emancipatie? Vrouwen rennen met grote getalen weer terug naar hun vertrouwde stekkie achter het aanrecht. Waarom? Taart! Het is een ware rage! Ik heb al verschillende verhalen gelezen over vrouwen die hun baan hebben opgezegd, en dat allemaal vanwege de kersverse taart-hype!
In Amerika hebben ze het zelfs tot een heuse kunstvorm verheven en is de Wilton School of Cake Decorating & Confectionary Art in Chicago en de ‘Baking Bootcamp’ bij het American Culinary Institute in New York een feit. Nederland kan daarmee natuurlijk niet achterblijven. Overal worden de ‘taartworkshops’ om je oren gesmeten en zelfs bij Oprah zit de King of Cake regelmatig op de bank!
Ik ben gewend om alleen maar taart te eten als het feest is. Maar de taarten-hype duwt ons de taart werkelijk door de strot heen. Want naast de traditionele verjaardagstaart en huwelijkstaart hebben ze tegenwoordig ook scheidingstaarten en 18+ taarten (??). Voor praktisch elke geledenheid is er dus taart, en zelfs zonder een gelegenheid is er taart!
Máár,eerlijk is eerlijk, leuk zijn ze wel
Piece of cake?!
In Amerika hebben ze het zelfs tot een heuse kunstvorm verheven en is de Wilton School of Cake Decorating & Confectionary Art in Chicago en de ‘Baking Bootcamp’ bij het American Culinary Institute in New York een feit. Nederland kan daarmee natuurlijk niet achterblijven. Overal worden de ‘taartworkshops’ om je oren gesmeten en zelfs bij Oprah zit de King of Cake regelmatig op de bank!
Ik ben gewend om alleen maar taart te eten als het feest is. Maar de taarten-hype duwt ons de taart werkelijk door de strot heen. Want naast de traditionele verjaardagstaart en huwelijkstaart hebben ze tegenwoordig ook scheidingstaarten en 18+ taarten (??). Voor praktisch elke geledenheid is er dus taart, en zelfs zonder een gelegenheid is er taart!
Máár,eerlijk is eerlijk, leuk zijn ze wel
Piece of cake?!
thong.thong.thong.thong.thong
Eindelijk laat het zonnetje zich weer eens zien vanachter de wolken en gisteren besloot ik dan ook om vanaf school de route via het park te nemen om de lente eens goed op te snuiven
Hoewel het nog eventjes wachten is voordat de eerste bloemen hun kopjes boven de grond zullen steken zag ik tot mijn grote verbazing in de verte iets roze bij de bosjes liggen. Naarmate ik dichterbij kwam begon het me langzaam te dagen dat ik zojuist een abnormaal natuurlijk verschijnsel had ontdekt! Want op de (nog dichte) knoppen van de bosjes groeide namelijk een roze-met-paarse string!!
Soms zie je op straat wel eens een verloren handschoen liggen of kom je opeens een kwijtgeraakt baby-kwijl-doekje tegen. Maar een string? Ik vraag me werkelijk af hoe je in hemelsnaam je string kan kwijtraken?? Uit ervaring kan ik namelijk vertellen dat ie écht niet zomaar afzakt naar beneden, daarvoor is er toch echt een extra handeling nodig. En tenzij je een nóg armzaliger wildplasser bent dan ik, kan ik maar één reden bedenken om die handeling uit te voeren… En zelfs dán merk je het toch dat je m vergeten bent aan te doen op de terugweg?
Toen ik vandaag overigens weer door het park reed, zag ik dat de string was verdwenen! Iemand heeft vandaag dus serieus doelbewust de string tussen de bosjes uit gevist! Gedachtes over vieze mannetjes die op andermans ondergoed geilen ban ik snel uit, dus blijft er enkel de vrouw over die het heeft achtergelaten, wat het tafereel trouwens niet minder vreemd maakt
Maar wie de rightful owner is geweest? Ik zal het nooit weten…
Hoewel het nog eventjes wachten is voordat de eerste bloemen hun kopjes boven de grond zullen steken zag ik tot mijn grote verbazing in de verte iets roze bij de bosjes liggen. Naarmate ik dichterbij kwam begon het me langzaam te dagen dat ik zojuist een abnormaal natuurlijk verschijnsel had ontdekt! Want op de (nog dichte) knoppen van de bosjes groeide namelijk een roze-met-paarse string!!
Soms zie je op straat wel eens een verloren handschoen liggen of kom je opeens een kwijtgeraakt baby-kwijl-doekje tegen. Maar een string? Ik vraag me werkelijk af hoe je in hemelsnaam je string kan kwijtraken?? Uit ervaring kan ik namelijk vertellen dat ie écht niet zomaar afzakt naar beneden, daarvoor is er toch echt een extra handeling nodig. En tenzij je een nóg armzaliger wildplasser bent dan ik, kan ik maar één reden bedenken om die handeling uit te voeren… En zelfs dán merk je het toch dat je m vergeten bent aan te doen op de terugweg?
Toen ik vandaag overigens weer door het park reed, zag ik dat de string was verdwenen! Iemand heeft vandaag dus serieus doelbewust de string tussen de bosjes uit gevist! Gedachtes over vieze mannetjes die op andermans ondergoed geilen ban ik snel uit, dus blijft er enkel de vrouw over die het heeft achtergelaten, wat het tafereel trouwens niet minder vreemd maakt
Maar wie de rightful owner is geweest? Ik zal het nooit weten…
Leuke lesbienne gezocht voor blind-date
How so?
Daten is leuk. Bij voorbaat al. Iedereen zet op de eerste date namelijk zn beste beentje voor en is het niks? Dan proberen we die ‘gezelligheid’ in ieder geval tot het eind te faken. Daarbij is het altijd leuk om nieuwe mensen leren kennen, andere visies op dingen te horen en naar onbekende spannende verhalen te luisteren. En ach, als het écht miserabel is, heb je in ieder geval weer leuk gespreksstof voor je vriendinnen.
Een vriendin bedacht dat een blind-date nóg interessanter zou zijn. Het heeft iets spannends. Zo kwam het dat ze in de sportschool naar Mister X (ik weet de naam niet, anders zou ik kunnen hyven) liep, en hem vertelde dat hij de helemaal hét type voor haar vriendin zou zijn (ik dus) en of ie een blind-date met die vriendin zou zien zitten.
Great,
But the ‘favor’ must of course be returned. Want als ik een blind-date moet ondergaan, dan zij ook. Echter, aangezien zij op vrouwen valt, word het vinden van een date een tikkeltje lastiger. Het probleem is niet per se dat ik niet genoeg lesbiennes ken, want het meerendeel van mijn vriendinnen is lesbisch (I like to think its because of me, hehe, I just have no other explaination) dus ik kom vaak genoeg op pottenpartys. Maar het probleem met the gay-scene is dat iedereen elkaar al kent, om nog maar te zwijgen over ehm ja daarover zwijg ik dus…En kennen ze elkaar niet persoonlijk, dan is het wel de ex van de ex-scharrel ect. En het idee is juist dat het een blind-date wordt!
Maar het grootste probleem is het vinden van een dramaloze lesbische chick. Je zou denken dat omdat alle vrouwen van Venus komen, ze elkaar helemaal snappen. Nou, je hoeft maar één keer naar een gayfeest te gaan om van dat idee genezen te zijn.
Laatst was ik toevallig (of nouja toevallig, ik had zelf een ticket aangeschaft) op zo’n feest ergens in Utrecht. Ik stond op mn gemakje een biertje te bestellen aan de bar toen ik een duw in mn rug kreeg. Waar je in een heterokroeg nog een nonchalante hand langs je billen voelt glijden, pakten de (flink aangeschoten dat moet gezegd worden) vrouwen hier het toch wat ehm..opzichtiger aan. Want nadat ik me had omgedraaid werd ik me toch eens vol in mn borsten geknepen door een manwijf die woorden brabbelde die ik maar niet zal herhalen. (Echtwaar!) Kennelijk was haar vriendin hier net zo min van gecharmeerd als ik en trok haar hardhandig mee aan de arm. Nog steeds wachtend op mn biertje, grinnikte het meisje naast me met me mee over wat er zojuist was gebeurt en we kwamen aan de praat. Dit viel helaas weer niet in goede aard met háár vriendin, want plots werd ik met een elleboog aan de kant gebonjourd door dr chick die verhaal kwam halen over ‘ons’ gezellige onderonsje. Je begrijpt het al, drama…
Dat gezegd hebbende, zijn er natuurlijk ook genoeg leuke lesbiennes, kijk maar naar mijn kekke vriendinnetjes! Maar waar is de rest?
Dus ehm...ben of ken je een toffe single lesbische chick...opgeven mag bij mij xD!
Daten is leuk. Bij voorbaat al. Iedereen zet op de eerste date namelijk zn beste beentje voor en is het niks? Dan proberen we die ‘gezelligheid’ in ieder geval tot het eind te faken. Daarbij is het altijd leuk om nieuwe mensen leren kennen, andere visies op dingen te horen en naar onbekende spannende verhalen te luisteren. En ach, als het écht miserabel is, heb je in ieder geval weer leuk gespreksstof voor je vriendinnen.
Een vriendin bedacht dat een blind-date nóg interessanter zou zijn. Het heeft iets spannends. Zo kwam het dat ze in de sportschool naar Mister X (ik weet de naam niet, anders zou ik kunnen hyven) liep, en hem vertelde dat hij de helemaal hét type voor haar vriendin zou zijn (ik dus) en of ie een blind-date met die vriendin zou zien zitten.
Great,
But the ‘favor’ must of course be returned. Want als ik een blind-date moet ondergaan, dan zij ook. Echter, aangezien zij op vrouwen valt, word het vinden van een date een tikkeltje lastiger. Het probleem is niet per se dat ik niet genoeg lesbiennes ken, want het meerendeel van mijn vriendinnen is lesbisch (I like to think its because of me, hehe, I just have no other explaination) dus ik kom vaak genoeg op pottenpartys. Maar het probleem met the gay-scene is dat iedereen elkaar al kent, om nog maar te zwijgen over ehm ja daarover zwijg ik dus…En kennen ze elkaar niet persoonlijk, dan is het wel de ex van de ex-scharrel ect. En het idee is juist dat het een blind-date wordt!
Maar het grootste probleem is het vinden van een dramaloze lesbische chick. Je zou denken dat omdat alle vrouwen van Venus komen, ze elkaar helemaal snappen. Nou, je hoeft maar één keer naar een gayfeest te gaan om van dat idee genezen te zijn.
Laatst was ik toevallig (of nouja toevallig, ik had zelf een ticket aangeschaft) op zo’n feest ergens in Utrecht. Ik stond op mn gemakje een biertje te bestellen aan de bar toen ik een duw in mn rug kreeg. Waar je in een heterokroeg nog een nonchalante hand langs je billen voelt glijden, pakten de (flink aangeschoten dat moet gezegd worden) vrouwen hier het toch wat ehm..opzichtiger aan. Want nadat ik me had omgedraaid werd ik me toch eens vol in mn borsten geknepen door een manwijf die woorden brabbelde die ik maar niet zal herhalen. (Echtwaar!) Kennelijk was haar vriendin hier net zo min van gecharmeerd als ik en trok haar hardhandig mee aan de arm. Nog steeds wachtend op mn biertje, grinnikte het meisje naast me met me mee over wat er zojuist was gebeurt en we kwamen aan de praat. Dit viel helaas weer niet in goede aard met háár vriendin, want plots werd ik met een elleboog aan de kant gebonjourd door dr chick die verhaal kwam halen over ‘ons’ gezellige onderonsje. Je begrijpt het al, drama…
Dat gezegd hebbende, zijn er natuurlijk ook genoeg leuke lesbiennes, kijk maar naar mijn kekke vriendinnetjes! Maar waar is de rest?
Dus ehm...ben of ken je een toffe single lesbische chick...opgeven mag bij mij xD!
Confuckteur
Normaal gesproken reis ik alleen maar in het weekend, want dan is mijn OV geldig. Maar afgelopen week moest ik toevallig op een doordeweekse dag in Tilburg zijn voor een Nieuwjaarsborrel. Op het moment dat de conducteur op zn fluitje blaast op station Breda gaat er een shock door me heen; ik ben vergeten een treinkaartje te kopen! Even speel ik nog met de gedachte om me voor die luttele minuutjes in de wc op te sluiten, maar ik heb nog nooit willens en wetens de wet overtreden (naast dronkenschap in het openbaar dan) dus ik besluit naar de conducteur te lopen en hem eerlijk te vertellen dat ik vergeten ben een kaartje te kopen. ‘Oh’ zegt ie, ‘dan kan je die bij mij kopen’. Waarnaar ik opgelucht mijn portemonnee tevoorschijn tover. ‘Dat word dan €2,50, plus de 35 euro boete is een totaal van 37,50 !
Eerlijkheid loont? My ass
Eerlijkheid loont? My ass
Prinses op de Erwt
Zestien was ik toen ik met mn ouders de eerste paar spulletjes in huis haalde voor mn grote vertrek. Drie weken na mn volgende verjaardag zou ik namelijk niet langer onder moeders vleugels in het verre oosten leven, maar een zelfstandige studente in de parel van het zuiden zijn.
Terwijl we door de IKEA liepen verheugde ik me al helemaal op mn ‘grote-mevrouwen-bestaan’ in Breda. Ik heb vrijwel altijd een kamer met mn zusjes gedeeld, wat erop neer kwam dat ik altijd in een stapelbed of een hoogslaper, die mn vader voor ons in elkaar timmerde, sliep. Met pretoogjes bekeek ik alle luxe bedden en gelukzalig liet ik me op het mooiste tweepersoonsbed vallen. ‘Marjolein, voorlopig krijg je nog geen tweepersoonsbed. Dat koop je maar als je een vriendje hebt’ sprak de stem van mn vader, die me ruw terug bracht naar de werkelijkheid. Voor mn zus, met wie ik tegelijkertijd uit huis ging, gold hetzelfde gebod, maar die was zo slim om haar (huidige) vriend op te doen in de introweek...
Het werd dus wederom een hoogslaper, zodat ik wat ruimte zou overhouden in de kijkdoos wat ik mijn eerste kamer mocht noemen. Maar toen ik na een paar maanden naar een wat ruimere kamer verhuisde, was er nog steeds geen man in the picture, dus ook geen nieuw bed. De poten werden er vanaf gezaagd, en voíla, het bed was zo goed als nieuw.
Maar de kooi waarin ik slaap (Er zit hekwerk aan beide zijkanten zodat ik er niet uit zou vallen. Het was immers ooit een hoogslaper) kan écht niet langer
Dus de aankomende dagen ga ik met mn twee linkerhanden mijn kamertje een grote opknapbeurt geven. Er komt een nieuw bed, bureau en kast (de laatste twee vielen van ellende uitelkaar) en daarnaast heb ik besloten dat de muren ook écht niet meer kunnen. In een moment van grootheidswaarzin dacht ik namelijk dat ik ‘heus wel’ kon klussen. Ná áh... Nu leef ik inmiddels al 3 jaar met 1 rode muur met witte vlekken, 1 witte muur met bruine vlekken, 1 oranje muur met een paar roze strepen (tot ik besloot dat ik er geen zin meer in had om het verder roze te maken) en 1 roze muur met 2 stroken behang. Ook komt er een nieuwe vloer, want in het huidige zeil zitten allemaal gaten die willekeurig verder opengetrokken zijn door niet verder te benoemen dronken personen
Dus ehm wish me luck?
Terwijl we door de IKEA liepen verheugde ik me al helemaal op mn ‘grote-mevrouwen-bestaan’ in Breda. Ik heb vrijwel altijd een kamer met mn zusjes gedeeld, wat erop neer kwam dat ik altijd in een stapelbed of een hoogslaper, die mn vader voor ons in elkaar timmerde, sliep. Met pretoogjes bekeek ik alle luxe bedden en gelukzalig liet ik me op het mooiste tweepersoonsbed vallen. ‘Marjolein, voorlopig krijg je nog geen tweepersoonsbed. Dat koop je maar als je een vriendje hebt’ sprak de stem van mn vader, die me ruw terug bracht naar de werkelijkheid. Voor mn zus, met wie ik tegelijkertijd uit huis ging, gold hetzelfde gebod, maar die was zo slim om haar (huidige) vriend op te doen in de introweek...
Het werd dus wederom een hoogslaper, zodat ik wat ruimte zou overhouden in de kijkdoos wat ik mijn eerste kamer mocht noemen. Maar toen ik na een paar maanden naar een wat ruimere kamer verhuisde, was er nog steeds geen man in the picture, dus ook geen nieuw bed. De poten werden er vanaf gezaagd, en voíla, het bed was zo goed als nieuw.
Maar de kooi waarin ik slaap (Er zit hekwerk aan beide zijkanten zodat ik er niet uit zou vallen. Het was immers ooit een hoogslaper) kan écht niet langer
Dus de aankomende dagen ga ik met mn twee linkerhanden mijn kamertje een grote opknapbeurt geven. Er komt een nieuw bed, bureau en kast (de laatste twee vielen van ellende uitelkaar) en daarnaast heb ik besloten dat de muren ook écht niet meer kunnen. In een moment van grootheidswaarzin dacht ik namelijk dat ik ‘heus wel’ kon klussen. Ná áh... Nu leef ik inmiddels al 3 jaar met 1 rode muur met witte vlekken, 1 witte muur met bruine vlekken, 1 oranje muur met een paar roze strepen (tot ik besloot dat ik er geen zin meer in had om het verder roze te maken) en 1 roze muur met 2 stroken behang. Ook komt er een nieuwe vloer, want in het huidige zeil zitten allemaal gaten die willekeurig verder opengetrokken zijn door niet verder te benoemen dronken personen
Dus ehm wish me luck?
Gehakt
Zo gauw als ik uit de trein stap in Zwolle, voel ik me weer vrouwelijk op mn mooie stiletto’s. En het belangrijkste; ik kijk weer gewoon tegen een achterhoofd of rug aan zoals het hoort.
Maar ik + pumps in Breda, no way. Ten eerste is Breda één van de hak-onvriendelijkste steden van Nederland met al z’n kinderkopjes. Zomers op het terras is het echt een genot om naar alle op hakken-lopende dames te kijken die om de drie meter met hun schoen vast komen ze zitten.
Maar de belangrijkste reden dat mijn geliefde schoeisels het (lantaarn)licht nauwelijks aanschouwen is toch wel dat ik me mét hakken de Burgemeesteres van Madurodam voel. Want Nederlanders het langste volk op aarde? Daar is in het zuiden des lands in ieder geval niets van te merken. Ik heb me nooit lang gevoeld met mn 1,76. Redelijk gemiddelde lengte dacht ik altijd en zelfs met een decimeter hak erbij voelde ik me nog geen giant. Maar in het zuiden krijgen mijn toekomstige melkproducenten, als ik pumps aan heb, in de kroeg kopjes van vrijwel elk langslopend persoon. Eerst dacht ik het mezelf in te beelden, maar na wat research is gebleken dat er tussen de gemiddelde manspersoon in bovenste drie provincies in Nederland en de onderste twee maar liefst 8cm verschil zit!
Mijn mooie pumps staan dus veelal ongedurig in de kast te wachten. Maar vandaag mocht ik mijn maagdelijke liefjes toch echt met een goede reden uit de kast trekken; het sneeuwt, vriest en ijzelt namelijk. En hoe kan ik in deze gladde tijden nou beter vooruit komen dan met mn mooie pikhouweel-muiltjes?!
Maar ik + pumps in Breda, no way. Ten eerste is Breda één van de hak-onvriendelijkste steden van Nederland met al z’n kinderkopjes. Zomers op het terras is het echt een genot om naar alle op hakken-lopende dames te kijken die om de drie meter met hun schoen vast komen ze zitten.
Maar de belangrijkste reden dat mijn geliefde schoeisels het (lantaarn)licht nauwelijks aanschouwen is toch wel dat ik me mét hakken de Burgemeesteres van Madurodam voel. Want Nederlanders het langste volk op aarde? Daar is in het zuiden des lands in ieder geval niets van te merken. Ik heb me nooit lang gevoeld met mn 1,76. Redelijk gemiddelde lengte dacht ik altijd en zelfs met een decimeter hak erbij voelde ik me nog geen giant. Maar in het zuiden krijgen mijn toekomstige melkproducenten, als ik pumps aan heb, in de kroeg kopjes van vrijwel elk langslopend persoon. Eerst dacht ik het mezelf in te beelden, maar na wat research is gebleken dat er tussen de gemiddelde manspersoon in bovenste drie provincies in Nederland en de onderste twee maar liefst 8cm verschil zit!
Mijn mooie pumps staan dus veelal ongedurig in de kast te wachten. Maar vandaag mocht ik mijn maagdelijke liefjes toch echt met een goede reden uit de kast trekken; het sneeuwt, vriest en ijzelt namelijk. En hoe kan ik in deze gladde tijden nou beter vooruit komen dan met mn mooie pikhouweel-muiltjes?!
De laatste ronde
Voor het eerst kwam mijn broer mijn pittoreske kamertje opzoeken in de Parel van het Zuiden. Nadat ik hem bij op het station had opgehaald liepen we het dichtstbijzijnde cafeetje in om eens flink bij te kletsen. Het was al meer dan 2 maanden geleden dat ik hem voor het laatst had gezien, dus we hadden heel wat bij te bepraten.
Drie tafels achter ons zat een vrouw van middelbare leeftijd rustig thee te drinken en een vrouwenmagazine te lezen. Plotseling viel ze van haar stoel. Het café was niet erg groot en het maakte veel lawaai, dus iedereen in het café draaide hun hoofd om naar de plek waar het lawaai vandaan kwam. Iemand uit de bediening liep naar de vrouw toe om haar overeind te helpen, tot deze besefte dat de vrouw niet op haar reageerde. Ze lag daar maar gewoon met haar ogen dicht. De ambulance werd snel gebeld en er werd geroepen of er misschien een dokter in het café zat. Toen daar geen respons op kwam zei ik tegen mn broer dat hij er heen moest gaan. Vanzelfsprekend is mijn broer de leukste beste slimste en betrouwbaarste jongen in mijn leven en onbewust ging ik er vanuit dat hij deze vrouw wel even tot leven zou wekken, hij is immers mijn superman. Hij pakte een natte theedoek en legde die in haar nek, tot een tweede persoon van de bediening zich melde en hij weer terug kwam naar onze tafel. De sfeer was op dat moment heel raar. Twee meter verderop lag er een vrouw dood te gaan, en tegelijkertijd zette sommigen hun gesprek voort alsof er niks aan de hand was. Maargoed, met zn allen staren had natuurlijk ook geen zin. Het was gewoon een surreële situatie.
Het duurde meer dan vijf minuten voordat de ambulance gearriveerd was, en op de vrouw werden meerde defrabicaties uitgevoerd. Dat gebeurde zonder enig resultaat, dus haastig werd ze de ambulance ingerold (om van de hardhandigheid waarmee dat gebeurde maar niet te spreken)en met luidde sirene vertrok deze naar het ziekenhuis.
Hoe het verder met de vrouw is vergaan weet ik niet, maar op zulke momenten word je er wel even van bewust hoe erg we ons leven moeten koesteren en dat we van elk moment moeten genieten, een goed voornemen voor 2010 dan maar?
Drie tafels achter ons zat een vrouw van middelbare leeftijd rustig thee te drinken en een vrouwenmagazine te lezen. Plotseling viel ze van haar stoel. Het café was niet erg groot en het maakte veel lawaai, dus iedereen in het café draaide hun hoofd om naar de plek waar het lawaai vandaan kwam. Iemand uit de bediening liep naar de vrouw toe om haar overeind te helpen, tot deze besefte dat de vrouw niet op haar reageerde. Ze lag daar maar gewoon met haar ogen dicht. De ambulance werd snel gebeld en er werd geroepen of er misschien een dokter in het café zat. Toen daar geen respons op kwam zei ik tegen mn broer dat hij er heen moest gaan. Vanzelfsprekend is mijn broer de leukste beste slimste en betrouwbaarste jongen in mijn leven en onbewust ging ik er vanuit dat hij deze vrouw wel even tot leven zou wekken, hij is immers mijn superman. Hij pakte een natte theedoek en legde die in haar nek, tot een tweede persoon van de bediening zich melde en hij weer terug kwam naar onze tafel. De sfeer was op dat moment heel raar. Twee meter verderop lag er een vrouw dood te gaan, en tegelijkertijd zette sommigen hun gesprek voort alsof er niks aan de hand was. Maargoed, met zn allen staren had natuurlijk ook geen zin. Het was gewoon een surreële situatie.
Het duurde meer dan vijf minuten voordat de ambulance gearriveerd was, en op de vrouw werden meerde defrabicaties uitgevoerd. Dat gebeurde zonder enig resultaat, dus haastig werd ze de ambulance ingerold (om van de hardhandigheid waarmee dat gebeurde maar niet te spreken)en met luidde sirene vertrok deze naar het ziekenhuis.
Hoe het verder met de vrouw is vergaan weet ik niet, maar op zulke momenten word je er wel even van bewust hoe erg we ons leven moeten koesteren en dat we van elk moment moeten genieten, een goed voornemen voor 2010 dan maar?
Dierenvriend
Vroeger wou ik altijd een hond. Onder andere omdat mijn achterbuurjongen (waar ik stiekem een kleine crush op had) er ook één had en dat zou natuurlijk de perfecte manier zijn om hem telkens ‘per-ongeluk’ tegen het lijf te lopen. Helaas bleken zowel mijn vader als broer allergisch voor de beesten te zijn, dus moest ik het maar doen met de hond van m’n juffrouw die een paar straten verderop woonde. Haar ‘Caesar’ mocht ik om de dag uitlaten
Helaas mochten Caesar en m’n buurjongens hond Luna elkaar absoluut niet, dus dat werden geen romantische wandelingen. Wekenlang heb ik dat stomme beest in mn eentje, in weer en wind, uitgelaten, maar toen was ik er ook echt klaar mee
Thuis deden we dus ook niet aan huisdieren. Nouja, buiten hadden we een konijn staan, Floris heette ie. We hebben dat lieve konijntje maar liefst 7 jaar gevoerd, toegezongen en onze diepste gehiemen toevertrouwd. Tot we op een dag, toen we op vakantie waren, werden gebeld door m’n achtergebleven broer met de mededeling dat Floris naar de eeuwige jachtvelden was vertrokken. ‘Nee hè, heb ik net een nieuwe zak stro en voer ingeslagen’ was de reactie van m’n altijd erg meelevende moeder
Floris moest vervangen worden, en dat werd gedaan met een dwerghamster; Tarzan die onder de zorg van m’n zus viel. Na diens overlijden en ceremoniële begrafenis in de tuin, was het mijn beurt. Maar met een hamster kan je natuurlijk al helemaal geen mooie mannen tegen komen. Dus het beest interesseerde me geen moer. Ik vergat George (‘in the jungle’ wat inderdaad een slap aftreksel was van zn voorganger Tarzan) dan ook meestal te voeren.
Tót op een ochtend m’n vader tijdens het ontbijt wat voorbij zag schieten. Na wat hevig zoekwerk bleek het George te zijn. Hij was inmiddels zo mager geworden dat hij door de tralies van zn kooitje kon kruipen. Aiks…vanaf toen moest ik de ‘zorg’ die ik over George had overdragen aan m’n jongere zusje
Het volgende contact met dieren was een hond die z’n tanden in m’n bovenbeen zette en tot voor kort hebben we bij een vriendin een heuse muizenjacht moeten houden (door een constructie van knäckebröd met pindakaas, een doos, schaar en touw inelkaar te flansen, doodmaken vond ze zielig...pfff As If)
Ik heb het dus gewoon niet zo op dieren. Nouja levende dan.
Dood, gegrild en gemarineerd vind ik de meesten namelijk best goed te doen...
Helaas mochten Caesar en m’n buurjongens hond Luna elkaar absoluut niet, dus dat werden geen romantische wandelingen. Wekenlang heb ik dat stomme beest in mn eentje, in weer en wind, uitgelaten, maar toen was ik er ook echt klaar mee
Thuis deden we dus ook niet aan huisdieren. Nouja, buiten hadden we een konijn staan, Floris heette ie. We hebben dat lieve konijntje maar liefst 7 jaar gevoerd, toegezongen en onze diepste gehiemen toevertrouwd. Tot we op een dag, toen we op vakantie waren, werden gebeld door m’n achtergebleven broer met de mededeling dat Floris naar de eeuwige jachtvelden was vertrokken. ‘Nee hè, heb ik net een nieuwe zak stro en voer ingeslagen’ was de reactie van m’n altijd erg meelevende moeder
Floris moest vervangen worden, en dat werd gedaan met een dwerghamster; Tarzan die onder de zorg van m’n zus viel. Na diens overlijden en ceremoniële begrafenis in de tuin, was het mijn beurt. Maar met een hamster kan je natuurlijk al helemaal geen mooie mannen tegen komen. Dus het beest interesseerde me geen moer. Ik vergat George (‘in the jungle’ wat inderdaad een slap aftreksel was van zn voorganger Tarzan) dan ook meestal te voeren.
Tót op een ochtend m’n vader tijdens het ontbijt wat voorbij zag schieten. Na wat hevig zoekwerk bleek het George te zijn. Hij was inmiddels zo mager geworden dat hij door de tralies van zn kooitje kon kruipen. Aiks…vanaf toen moest ik de ‘zorg’ die ik over George had overdragen aan m’n jongere zusje
Het volgende contact met dieren was een hond die z’n tanden in m’n bovenbeen zette en tot voor kort hebben we bij een vriendin een heuse muizenjacht moeten houden (door een constructie van knäckebröd met pindakaas, een doos, schaar en touw inelkaar te flansen, doodmaken vond ze zielig...pfff As If)
Ik heb het dus gewoon niet zo op dieren. Nouja levende dan.
Dood, gegrild en gemarineerd vind ik de meesten namelijk best goed te doen...
Ik wil mannen
Nadat Katy Perry het conservatieve Amerika liet opschrikken met het nummer: I kissed a girl provoceert ze wederom met haar controversiële nummer: Ur so Gay, waar ze een punt probeert te maken tegenover de metromannen.
Vrouwen hebben er niks tegen als een man zich goed verzorgd, dat vinden we zelfs fijn. Maar we appreciëren het gewoon niet als een man langer voor de spiegel staat dan wij.
Laat ik het dan even op mezelf betrekken;
Ik hou van mannen die een goed gesprek kunnen voeren, grappig zijn en ergens een passie voor hebben. Maar een goed gesprek kunnen voeren lijkt me het toch het belangrijkst. However, zo'n gesprek voer ik liever met het Neanderthaler-type dan met de Metro-man.
Want ik wíl helemaal niet praten over dat ene meisje met het veels te korte rokje aan wat ‘écht niet kan’ Je bent een man! Zoiets hoor je alleen maar geil te vinden! En ik wil het al helemaal niet hebben over je droge huid na het scheren. I dont care! Laat het dan staan! Als ik denk aan een Woestaantrekkelijk man denk ik namelijk helemaal niet aan een man met zachte babybilletjes-wangen! Ik schrok me kapot toen iemand me vertelde dat haar vriend haar cover-stick en lippenbalsem regelmatig gebruikt, aaaah, waar gaat het heen!
Maar het kan erger. Laatst zat ik namelijk het uber-testosteron programma ’De Sterkste Man’ te kijken waarbij Jarno Hams uiteraard weer won, zap ik naar Rtl Boulevart, word er verteld dat jurken hét nieuwe fashionitem voor mannen zullen worden in 2010. En sla ik vandaag de Viva open, staat er dat visagisten na de megging (mannen-leggings) en mantyhose (panty) onze mannen graag zien rondlopen in ballerina’s!
Dus bij deze; mannen moeten weer mannen worden!
Echte mannen eten smerig en veel, en het liefst gecombineerd! Stop alsjeblieft met het drinken van mixjes en wijntjes, want jullie horen bier te drinken! Jullie moeten weer ongegeneerd gaan lachen om je eigen scheten, en wedstrijdjes harde boeren laten (Ehm hoeft niet perse in mijn aanwezigheid overigens) Wee-je-gebeente enthousiast te reageren als ik je mee vraag voor een middagje shoppen! Kooivechten tussen twee mannen is niet 'zielig' maar prachtig en tussen twee vrouwen is het nóg beter. En als je nog eens zeurt over porno, dan is het omdat het niet vrouw-onvriendelijk genoeg is!
Did I make my point clear?
Vrouwen hebben er niks tegen als een man zich goed verzorgd, dat vinden we zelfs fijn. Maar we appreciëren het gewoon niet als een man langer voor de spiegel staat dan wij.
Laat ik het dan even op mezelf betrekken;
Ik hou van mannen die een goed gesprek kunnen voeren, grappig zijn en ergens een passie voor hebben. Maar een goed gesprek kunnen voeren lijkt me het toch het belangrijkst. However, zo'n gesprek voer ik liever met het Neanderthaler-type dan met de Metro-man.
Want ik wíl helemaal niet praten over dat ene meisje met het veels te korte rokje aan wat ‘écht niet kan’ Je bent een man! Zoiets hoor je alleen maar geil te vinden! En ik wil het al helemaal niet hebben over je droge huid na het scheren. I dont care! Laat het dan staan! Als ik denk aan een Woestaantrekkelijk man denk ik namelijk helemaal niet aan een man met zachte babybilletjes-wangen! Ik schrok me kapot toen iemand me vertelde dat haar vriend haar cover-stick en lippenbalsem regelmatig gebruikt, aaaah, waar gaat het heen!
Maar het kan erger. Laatst zat ik namelijk het uber-testosteron programma ’De Sterkste Man’ te kijken waarbij Jarno Hams uiteraard weer won, zap ik naar Rtl Boulevart, word er verteld dat jurken hét nieuwe fashionitem voor mannen zullen worden in 2010. En sla ik vandaag de Viva open, staat er dat visagisten na de megging (mannen-leggings) en mantyhose (panty) onze mannen graag zien rondlopen in ballerina’s!
Dus bij deze; mannen moeten weer mannen worden!
Echte mannen eten smerig en veel, en het liefst gecombineerd! Stop alsjeblieft met het drinken van mixjes en wijntjes, want jullie horen bier te drinken! Jullie moeten weer ongegeneerd gaan lachen om je eigen scheten, en wedstrijdjes harde boeren laten (Ehm hoeft niet perse in mijn aanwezigheid overigens) Wee-je-gebeente enthousiast te reageren als ik je mee vraag voor een middagje shoppen! Kooivechten tussen twee mannen is niet 'zielig' maar prachtig en tussen twee vrouwen is het nóg beter. En als je nog eens zeurt over porno, dan is het omdat het niet vrouw-onvriendelijk genoeg is!
Did I make my point clear?
Kalkoengangers
Zó heten de mensen die alleen met Kerst en Pasen naar de kerk gaan. En ik ben daar één van. Neen, de rest van m’n gezin niet, alleen ik.
Vroeger was dat al niet veel anders; mijn zusjes zaten in het jeugd-kerkkoor, m’n broer was acoliet (hulpje van de misdienaar), m’n vader was koster (hoofd-acoliet if you will), m’n moeder ging voor in de gebeden en daarnaast zaten ook beide ouders in het kerkkoor. 'Helaas' had ik op de donderdag en zondag toen de rest van het gezin naar de kerk ging altijd training, maar ik ging wel naar de kerk; namelijk op de vrijdag naar ‘House of Jo’.
‘House of Jo’ (Jozefkerk, go figure) was een bijzaaltje aan de kerk waar normaal gesproken alle vervelende kinderen, die hun mond niet kunnen houden tijdens de mis, naartoe werden gestuurd om te gaan knutselen ed. Maar op de vrijdagavond tussen 8 en 10, jawél, werd het omgebouwd tot een heuse discotheekzaal. Met allemaal andere puisterige pubers stond ik daar los te gaan op de zedige muziek die er werd gedraaid (rap was dus een no-go, ookal zette de DJ soms toch stiekem een nummertje op), met een glaasje cola (niet eens bisschopswijn nee) samen met mn vriendjes en vriendinnetjes van de kerk. De eerste échte verkeringen ontstonden daar en de eerste kuise kusjes op de mond werden er gegeven onder streng toeziend oog van God.
Daar hield m’n kerkbezoek dan wel een beetje mee op. Want tenzij er een training uitviel en ik mee moest naar de kerk, beperkte ik mn kerkbezoeken tot Kerst en Pasen. (En oja, als ik De Heilige Maagd Maria mocht spelen in het kinderkerkstuk)
Maar gisteravond om elf uur was het dan weer zover; met het hele gezin gingen we naar de kerstnachtmis. ‘Maham, we gaan niet weer vooraan zitten hoor’ zegt mn kleine zusje net iets te hard. Waarnaar enkele hoofden, die al mooi een plekje op de achterste rij hadden bemachtigd, onze kant op draaiden. Helaas hadden haar woorden geen effect, want moeders zit nou eenmaal graag hélemaal vooraan in de kerk. De dirigent maant ons allemaal nog voor de actual kerkdienst begint tot stilte, en legt uit dat er halverwege de dienst een lied komt, dat hij graag in canon wilt zingen, en vraagt ons het een paar maal met hem te oefenen. Nadat dat gedaan is, worden we allemaal gevraagd op te staan zodat de pastor, koster en z’n acolieten binnen kunnen treden en de mis kan beginnen.
Eerst is het allemaal nog wel interessant, hij geeft een preek over alle Maria’s in deze tijd, die óók nergens terecht kunnen. Hoewel hij boeiend kan vertellen, had ik waarschijnlijk m’n aandacht er beter bij kunnen houden als hij iets had gezegd in de trant van ‘Als Maria en Jozef in deze tijd hadden geleefd, zou Jozef veroordeeld zijn voor pedofilie’ of ‘Tegenwoordig hoef je niet meer bij je man aan te komen met een smoes dat je bezwangerd bent door ene Engel Gabriel’ maar helaas bleven deze taboes onaangeroerd
We zitten ondertussen al een uur in de dienst, en terwijl ik de derde regel ‘oooooooo’ van Gloria en Excelsis Deo uit volle borst mee sta te blèren, besef ik pas hoe erg ik het grijsgedraaide ‘All I want for Christmas’ nummer van Mariah Carey waardeer
Ik kijk om mee heen en zie m’n mede ‘House of Jo’ gangers ook verveelt om zich heen kijken, en volgends mij moet de pastor dit aangevoeld hebben, want plots eindigt hij zijn ‘overweging’ met de woorden; tot in de eeuwigheid enzovoorts enzovoorts, waarnaar iedereen elkaar een beetje verbaasd aankijkt. Het lijkt me inderdaad ook erg frustrerend als je dingen van levensbelang aan het vertellen bent (of nouja, ná-het-leven-van-belang) en nobody gives a crap..
Met de woorden ‘Een Zalige Kerst gewenst en oja voor ik het vergeet, er staat een collectebus in de hal, als u allemaal zo vriendelijk zou willen zijn om er iets in te gooien...het liefst geld’ is het gedaan met de kerstmis, en mogen we eindelijk om 1 uur ’s nachts onze honger stillen met de traditionele verse worsten en vruchtencake thuis!
Merry Christmas!
Vroeger was dat al niet veel anders; mijn zusjes zaten in het jeugd-kerkkoor, m’n broer was acoliet (hulpje van de misdienaar), m’n vader was koster (hoofd-acoliet if you will), m’n moeder ging voor in de gebeden en daarnaast zaten ook beide ouders in het kerkkoor. 'Helaas' had ik op de donderdag en zondag toen de rest van het gezin naar de kerk ging altijd training, maar ik ging wel naar de kerk; namelijk op de vrijdag naar ‘House of Jo’.
‘House of Jo’ (Jozefkerk, go figure) was een bijzaaltje aan de kerk waar normaal gesproken alle vervelende kinderen, die hun mond niet kunnen houden tijdens de mis, naartoe werden gestuurd om te gaan knutselen ed. Maar op de vrijdagavond tussen 8 en 10, jawél, werd het omgebouwd tot een heuse discotheekzaal. Met allemaal andere puisterige pubers stond ik daar los te gaan op de zedige muziek die er werd gedraaid (rap was dus een no-go, ookal zette de DJ soms toch stiekem een nummertje op), met een glaasje cola (niet eens bisschopswijn nee) samen met mn vriendjes en vriendinnetjes van de kerk. De eerste échte verkeringen ontstonden daar en de eerste kuise kusjes op de mond werden er gegeven onder streng toeziend oog van God.
Daar hield m’n kerkbezoek dan wel een beetje mee op. Want tenzij er een training uitviel en ik mee moest naar de kerk, beperkte ik mn kerkbezoeken tot Kerst en Pasen. (En oja, als ik De Heilige Maagd Maria mocht spelen in het kinderkerkstuk)
Maar gisteravond om elf uur was het dan weer zover; met het hele gezin gingen we naar de kerstnachtmis. ‘Maham, we gaan niet weer vooraan zitten hoor’ zegt mn kleine zusje net iets te hard. Waarnaar enkele hoofden, die al mooi een plekje op de achterste rij hadden bemachtigd, onze kant op draaiden. Helaas hadden haar woorden geen effect, want moeders zit nou eenmaal graag hélemaal vooraan in de kerk. De dirigent maant ons allemaal nog voor de actual kerkdienst begint tot stilte, en legt uit dat er halverwege de dienst een lied komt, dat hij graag in canon wilt zingen, en vraagt ons het een paar maal met hem te oefenen. Nadat dat gedaan is, worden we allemaal gevraagd op te staan zodat de pastor, koster en z’n acolieten binnen kunnen treden en de mis kan beginnen.
Eerst is het allemaal nog wel interessant, hij geeft een preek over alle Maria’s in deze tijd, die óók nergens terecht kunnen. Hoewel hij boeiend kan vertellen, had ik waarschijnlijk m’n aandacht er beter bij kunnen houden als hij iets had gezegd in de trant van ‘Als Maria en Jozef in deze tijd hadden geleefd, zou Jozef veroordeeld zijn voor pedofilie’ of ‘Tegenwoordig hoef je niet meer bij je man aan te komen met een smoes dat je bezwangerd bent door ene Engel Gabriel’ maar helaas bleven deze taboes onaangeroerd
We zitten ondertussen al een uur in de dienst, en terwijl ik de derde regel ‘oooooooo’ van Gloria en Excelsis Deo uit volle borst mee sta te blèren, besef ik pas hoe erg ik het grijsgedraaide ‘All I want for Christmas’ nummer van Mariah Carey waardeer
Ik kijk om mee heen en zie m’n mede ‘House of Jo’ gangers ook verveelt om zich heen kijken, en volgends mij moet de pastor dit aangevoeld hebben, want plots eindigt hij zijn ‘overweging’ met de woorden; tot in de eeuwigheid enzovoorts enzovoorts, waarnaar iedereen elkaar een beetje verbaasd aankijkt. Het lijkt me inderdaad ook erg frustrerend als je dingen van levensbelang aan het vertellen bent (of nouja, ná-het-leven-van-belang) en nobody gives a crap..
Met de woorden ‘Een Zalige Kerst gewenst en oja voor ik het vergeet, er staat een collectebus in de hal, als u allemaal zo vriendelijk zou willen zijn om er iets in te gooien...het liefst geld’ is het gedaan met de kerstmis, en mogen we eindelijk om 1 uur ’s nachts onze honger stillen met de traditionele verse worsten en vruchtencake thuis!
Merry Christmas!
19 going on 40
Op weg naar de supermarkt, passeer ik m’n buurmeisjes die aan het ‘elastieken’ zijn. ‘Hooohoooi’ zeggen ze, ‘Dag dametjes’ zeg ik.
Aangekomen bij een winkel waar ze nog nooit van het begrip ‘3 in de rij kassa erbij’ hebben gehoord, hoor ik het gesteun en gezucht van de oude dame achter me. Hoewel ik alleen kaas, druiven en een fles nostalgische taxi in mn handen heb besluit ik de oude dame, die minstens evenveel spullen in handen heeft, voor te laten. Waarom weet ik eigenlijk niet, omdat het zo hoort I guess? Hun tijd is kostbaarder omdat ze er minder van hebben?
Terwijl ik terug wandel naar huis heeft het ‘elastiek’ groepje zich verdubbeld. ‘Hooohooooi’ zeggen ze ‘Dag dametjes’ zeg ik. ‘Mag ik wat vragen?’ zegt een ondeugend klein meisje met een gezicht vol sproeten. Zonder op antwoord te wachten vervolgd ze ‘Hoe oud ben jij?’
Héél oud, dacht ik bij mezelf. Vorige week besefte ik me namelijk plots dat ik nooit meer een tienermoeder kan worden, want over 9 maanden ben ik al aan mn -tig periode begonnen! En een vriendin wees me er bovendien op dat we het stadium om gevraagd te worden om te figureren in ‘just-over-18-movies’ ookal zijn gepasseerd! (Nu wil ik wel even emphasizen dat daar absoluut mn ambities niet liggen, maar toch!)
‘Gok maar’ zeg ik
‘Ik denk dertig’ zegt mn buurmeisje ‘Nou jullie zitten er wel heel ver naast hoor’ zeg ik verbrouwereerd
‘Nee ik denk veertig’ zegt het bijdehante sproeten mormel.
‘Auw’ zegt mn ego… ‘Ik ben 19’
‘Ow echt? Maar dat is ook echt heel oud hoor’ zegt het kleine sproeten gedrocht ‘Maar ik vind je nog steeds de mooiste mevrouw uit de buurt’ zegt mn buurmeisje weer
Nouja die had ik in ieder geval in de pocket,
En ach, leeftijd is niks meer dan een getal, toch?
Aangekomen bij een winkel waar ze nog nooit van het begrip ‘3 in de rij kassa erbij’ hebben gehoord, hoor ik het gesteun en gezucht van de oude dame achter me. Hoewel ik alleen kaas, druiven en een fles nostalgische taxi in mn handen heb besluit ik de oude dame, die minstens evenveel spullen in handen heeft, voor te laten. Waarom weet ik eigenlijk niet, omdat het zo hoort I guess? Hun tijd is kostbaarder omdat ze er minder van hebben?
Terwijl ik terug wandel naar huis heeft het ‘elastiek’ groepje zich verdubbeld. ‘Hooohooooi’ zeggen ze ‘Dag dametjes’ zeg ik. ‘Mag ik wat vragen?’ zegt een ondeugend klein meisje met een gezicht vol sproeten. Zonder op antwoord te wachten vervolgd ze ‘Hoe oud ben jij?’
Héél oud, dacht ik bij mezelf. Vorige week besefte ik me namelijk plots dat ik nooit meer een tienermoeder kan worden, want over 9 maanden ben ik al aan mn -tig periode begonnen! En een vriendin wees me er bovendien op dat we het stadium om gevraagd te worden om te figureren in ‘just-over-18-movies’ ookal zijn gepasseerd! (Nu wil ik wel even emphasizen dat daar absoluut mn ambities niet liggen, maar toch!)
‘Gok maar’ zeg ik
‘Ik denk dertig’ zegt mn buurmeisje ‘Nou jullie zitten er wel heel ver naast hoor’ zeg ik verbrouwereerd
‘Nee ik denk veertig’ zegt het bijdehante sproeten mormel.
‘Auw’ zegt mn ego… ‘Ik ben 19’
‘Ow echt? Maar dat is ook echt heel oud hoor’ zegt het kleine sproeten gedrocht ‘Maar ik vind je nog steeds de mooiste mevrouw uit de buurt’ zegt mn buurmeisje weer
Nouja die had ik in ieder geval in de pocket,
En ach, leeftijd is niks meer dan een getal, toch?
Waarom er in Glühwein geen alcohol zit
'Sinterklaas heeft inmiddels ons land alweer verlaten
En heeft vele kado’s achtergelaten'
Oef..dat rijmen, wat een hel is dat toch altijd..Ik vierde dit jaar maar liefst 4 x Sinterklaas. En allemaal met surprise én gedicht. Daarbij kwam ook nog eens dat moeders dacht dat het wel leuk zou zijn om voor íédereen thuis een gedichtje te schrijven, wat uiteindelijk heeft geresulteerd in 12 Sint gedichten. Overigens betekende dat dus ook dat ik veel Sint gedichten en cadeautjes heb mogen ontvangen. Eén van die cadeaus was een fles glühwein, wat ik heb gekregen van een vriendin.
‘De Sint zat eens te denken
Wat hij bij Marjolein in moest schenken
Hij besloot dat het Glühwein zou moeten zijn
Want volgends jou is dat alcoholloze wijn’
Twee jaar geleden besloten een vriendin en ik namelijk om in Duitsland NYE te gaan vieren. Een andere vriendin van ons woonde daar, en in haar gigantische tuin zou een groot feest worden gegeven waar de hele buurt op af zou komen. Toen we op oudejaarsochtend rond half elf onze logeerkamer uitstapten wisten we niet wat ons overkwam; iedereen zat al aan de drank. Wij konden natuurlijk niet achterblijven, maar ik had wel in mn achterhoofd gehouden dat we nog minstens 20 uur op de been zouden zijn, dus ik besloot het allemaal rustig op te bouwen.
Toen ik m’n moeder daarvoor had verteld dat ik dat jaar voor het eerst NYE niet thuis zou vieren, maar in Duitsland, hebben we het natuurlijk even over de Duitse gebruiken gehad. Ze kennen geen oliebollen en appelflappen, maar wel Glühwein. ‘Opgewarmde appelsap’ zei mn moeder.
Dus toen ik die ochtend aan de Glühwein begon, dacht ik ook echt dat dat het was. Nou...je had ons om 3 uur smiddags daar moeten zien staan! Een ramp was het! We besloten om even te gaan liggen om bij te komen. We hadden ingeschat dat we na het eerste seizoen van Gilmore Girls er wel weer tegen aan zouden kunnen...Nou ik kan je vertellen, dat plan faalde jammerlijk.
Om half twaalf was het feest buiten natuurlijk in volle gang, en ook wij waren allang verder gegaan met feesten, zo goed en kwaad als dat ging. De buurman bleef maar aankomen met raar gekleurde drankjes en om twaalf zou het grootse feest dan echt losbarsten. Jammer genoeg was het na de eerste ‘Glückliches Neues Jahr’-wens gedaan voor m’n vriendinnetje (en met het kostuum van de buurman) en 12:15 lagen we op bed
Niet echt de NYE die we in gedachten hadden, maar in ieder geval een mooie anekdote voor een Sint-gedicht..!
En heeft vele kado’s achtergelaten'
Oef..dat rijmen, wat een hel is dat toch altijd..Ik vierde dit jaar maar liefst 4 x Sinterklaas. En allemaal met surprise én gedicht. Daarbij kwam ook nog eens dat moeders dacht dat het wel leuk zou zijn om voor íédereen thuis een gedichtje te schrijven, wat uiteindelijk heeft geresulteerd in 12 Sint gedichten. Overigens betekende dat dus ook dat ik veel Sint gedichten en cadeautjes heb mogen ontvangen. Eén van die cadeaus was een fles glühwein, wat ik heb gekregen van een vriendin.
‘De Sint zat eens te denken
Wat hij bij Marjolein in moest schenken
Hij besloot dat het Glühwein zou moeten zijn
Want volgends jou is dat alcoholloze wijn’
Twee jaar geleden besloten een vriendin en ik namelijk om in Duitsland NYE te gaan vieren. Een andere vriendin van ons woonde daar, en in haar gigantische tuin zou een groot feest worden gegeven waar de hele buurt op af zou komen. Toen we op oudejaarsochtend rond half elf onze logeerkamer uitstapten wisten we niet wat ons overkwam; iedereen zat al aan de drank. Wij konden natuurlijk niet achterblijven, maar ik had wel in mn achterhoofd gehouden dat we nog minstens 20 uur op de been zouden zijn, dus ik besloot het allemaal rustig op te bouwen.
Toen ik m’n moeder daarvoor had verteld dat ik dat jaar voor het eerst NYE niet thuis zou vieren, maar in Duitsland, hebben we het natuurlijk even over de Duitse gebruiken gehad. Ze kennen geen oliebollen en appelflappen, maar wel Glühwein. ‘Opgewarmde appelsap’ zei mn moeder.
Dus toen ik die ochtend aan de Glühwein begon, dacht ik ook echt dat dat het was. Nou...je had ons om 3 uur smiddags daar moeten zien staan! Een ramp was het! We besloten om even te gaan liggen om bij te komen. We hadden ingeschat dat we na het eerste seizoen van Gilmore Girls er wel weer tegen aan zouden kunnen...Nou ik kan je vertellen, dat plan faalde jammerlijk.
Om half twaalf was het feest buiten natuurlijk in volle gang, en ook wij waren allang verder gegaan met feesten, zo goed en kwaad als dat ging. De buurman bleef maar aankomen met raar gekleurde drankjes en om twaalf zou het grootse feest dan echt losbarsten. Jammer genoeg was het na de eerste ‘Glückliches Neues Jahr’-wens gedaan voor m’n vriendinnetje (en met het kostuum van de buurman) en 12:15 lagen we op bed
Niet echt de NYE die we in gedachten hadden, maar in ieder geval een mooie anekdote voor een Sint-gedicht..!
PrietPraatje
Er is geen ontkomen meer aan, overal waar je komt hangen, zitten en liggen de Sinterklaas en Zwarte Piet artikelen in de schappen om iedereen vooral niet te laten doen vergeten dat ze in het land zijn. Vandaag moest ik nog even snel boodschappen doen en een kwartier voor sluitingstijd kwam ik aangerend bij de super. Voor de ingang stonden twee pieten waaraan de kindertjes hun tekeningen voor de Sint konden geven, maar omdat de winkel vrijwel uitgestorven was, kwamen ze mij maar tegemoet lopen
‘Zo, ben jij nog stout geweest dit jaar’ zei de één
Hoewel dit een normale vraag was voor een zwarte piet, bespeurde ik hier toch een heel andere ondertoon
‘Heeft de Sint dat niet bijgehouden in z’n grote boek?’ vroeg ik terug
‘Jazeker wel, en daarin staat dat je met ons mee moet naar Spanje’ zei de ander met een dikke knipoog
‘Ow dat is geen straf, daar is het vast beter weer dan hier, of niet?’ Terwijl we alle drie een stapje dichter naar de ingang deden omdat de miezerregen oversloeg in een harde plensbui
Daar komt trouwens bij, dat het zicht om een paar weken rond dobberen op de Atlantische Oceaan onder het gezelschap van enkel vriendelijke, vrijgevige en atletische mannen me niet heel erg verkeerd aanstond, maar dat besloot ik maar voor mezelf te houden
‘De Sint heeft toch echt liever dat je je beter gedraagt. Als jij nou eens lief doet tegen zn pieten, dan zullen wij een goed woordje voor je doen’
‘Oke, hierbij beloof ik plechtig dat ik me minder zal misdragen Zwarte Piet’
‘Goedzo, als je nou ook eens op je allermooist een liedje voor de Sint zingt, dan komt het helemaal goed’
‘Ehm nu?’ vroeg ik. The bastard! Want ondertussen waren er twee kinderen bijkomen staan, en het zou wel heel erg onaardig van me zijn om de Zwarte Pieten nu af te wimpelen. Dus ik vroeg de twee kleintjes welk liedje ze het mooist konden zingen en daar stond ik dan, om kwart voor 5, voor de Super de Boer ‘Zie de maan schijnt door de bomen' te zingen
Met een handje strooigoed als beloning liepen de kleintjes weg. Maar ik moest beide pieten toch nog even een kus op de wang geven, om er zeker van de zijn dat het bericht goed door zou komen…
Versiert worden door Zwarte Piet, het zou je maar overkomen..
En nu maar hopen dat ik inderdaad een cadeautje in mn schoen vind volgende week!
‘Zo, ben jij nog stout geweest dit jaar’ zei de één
Hoewel dit een normale vraag was voor een zwarte piet, bespeurde ik hier toch een heel andere ondertoon
‘Heeft de Sint dat niet bijgehouden in z’n grote boek?’ vroeg ik terug
‘Jazeker wel, en daarin staat dat je met ons mee moet naar Spanje’ zei de ander met een dikke knipoog
‘Ow dat is geen straf, daar is het vast beter weer dan hier, of niet?’ Terwijl we alle drie een stapje dichter naar de ingang deden omdat de miezerregen oversloeg in een harde plensbui
Daar komt trouwens bij, dat het zicht om een paar weken rond dobberen op de Atlantische Oceaan onder het gezelschap van enkel vriendelijke, vrijgevige en atletische mannen me niet heel erg verkeerd aanstond, maar dat besloot ik maar voor mezelf te houden
‘De Sint heeft toch echt liever dat je je beter gedraagt. Als jij nou eens lief doet tegen zn pieten, dan zullen wij een goed woordje voor je doen’
‘Oke, hierbij beloof ik plechtig dat ik me minder zal misdragen Zwarte Piet’
‘Goedzo, als je nou ook eens op je allermooist een liedje voor de Sint zingt, dan komt het helemaal goed’
‘Ehm nu?’ vroeg ik. The bastard! Want ondertussen waren er twee kinderen bijkomen staan, en het zou wel heel erg onaardig van me zijn om de Zwarte Pieten nu af te wimpelen. Dus ik vroeg de twee kleintjes welk liedje ze het mooist konden zingen en daar stond ik dan, om kwart voor 5, voor de Super de Boer ‘Zie de maan schijnt door de bomen' te zingen
Met een handje strooigoed als beloning liepen de kleintjes weg. Maar ik moest beide pieten toch nog even een kus op de wang geven, om er zeker van de zijn dat het bericht goed door zou komen…
Versiert worden door Zwarte Piet, het zou je maar overkomen..
En nu maar hopen dat ik inderdaad een cadeautje in mn schoen vind volgende week!
Mr. Sandman
Zoals elk jaar zat m’n moeder ook dit jaar weer bloedfanatiek voor de tv. Domino-day is bij ons één van de dingen die elk jaar met het hele gezin word gevolgd. M’n moeder had er zelfs speciaal vrij voor genomen! Met de nodige zakken chips en flessen cola in de aanslag kon het spektakel dan eindelijk beginnen. Vooral mn moeder deed het voorkomen alsof het een kwestie van leven en dood was. Ze sprong op en neer en 'gilde' het gesmoord van schrik, teleurstelling of blijdschap uit. En ja, ik deed inderdaad net zo hard mee.
Het hele domino gebeuren deed me een beetje denken aan wat m’n tante (die geregeld tijd doorbrengt in Tibet) wel eens had verteld over zandmandala’s. De Tibetaanse monniken zitten wekenlang aan een zandtekening te werken. Deze zogeheten zandmandala’s staan symbool voor een ‘zuivere wereld waarin iedereen gelukkig is en geen lijden ondergaat’. Als de zandmandala af is word het hele zooitje bijelkaar geveegd en word het zand uitgestrooid over een rivier en word er weer van voor af aan begonnen met een nieuwe mandala. De les die hieruit getrokken dient te worden is dat het leven nét zo vergankelijk is, en dat schijnt een heilzame werking te hebben.
Hoewel ik betwijfel dat de dominobouwers er ook zo’n diepe filosofie op na houden, moet het toch even slikken voor ze zijn om te zien dat het werk, waar ze wékenlang hun zweet en tranen hebben ingestopt, in 2 uur is weggevanished.
Hoe het ook zijt, Nederland is weer een record rijker, maar eerlijk is eerlijk; zij liever dan ik!
Het hele domino gebeuren deed me een beetje denken aan wat m’n tante (die geregeld tijd doorbrengt in Tibet) wel eens had verteld over zandmandala’s. De Tibetaanse monniken zitten wekenlang aan een zandtekening te werken. Deze zogeheten zandmandala’s staan symbool voor een ‘zuivere wereld waarin iedereen gelukkig is en geen lijden ondergaat’. Als de zandmandala af is word het hele zooitje bijelkaar geveegd en word het zand uitgestrooid over een rivier en word er weer van voor af aan begonnen met een nieuwe mandala. De les die hieruit getrokken dient te worden is dat het leven nét zo vergankelijk is, en dat schijnt een heilzame werking te hebben.
Hoewel ik betwijfel dat de dominobouwers er ook zo’n diepe filosofie op na houden, moet het toch even slikken voor ze zijn om te zien dat het werk, waar ze wékenlang hun zweet en tranen hebben ingestopt, in 2 uur is weggevanished.
Hoe het ook zijt, Nederland is weer een record rijker, maar eerlijk is eerlijk; zij liever dan ik!
Bunnies en Clyde
Vorige week zat ik in de intercity van Amsterdam naar Breda en tegenover mij zaten twee typische studenten rustig de krant te lezen. Bij station Delft kwam er een man naast me zitten waar ik gelijk de kriebels van kreeg. Zijn priemende ogen met zware zwarte wallen gaven me rillingen, en toen hij over me heen bukte om iets in de prullenbak te gooien, zag ik pas dat de tattoo in zn nek overliep naar zn gezicht. Toen de accu van mn Ipod het had begeven, besloot ik maar om zachtjes met de ‘muziek’ mee te neuriën, met de filosofie dat dat m ervan zou weerhouden een gesprek met me te starten.
Hij zei wat tegen de jongens tegenover me en ik zag ze ongemakkelijk lachen om zijn opmerking. Hij vertelde ze dat ie momenteel op verlof was en nu de bloemetjes eens goed buiten zou zetten. Hij had een lijst met telefoon nummers van vrouwen met wie hij dat zou kunnen doen, maar hij had helaas zelf geen telefoon en vroeg aan de jongens of hij die van hun even mocht lenen. Dat mocht, en terwijl hij de nummers intoetste vertelde hij in geuren en kleuren hoe hij het (of eigenlijk hun) zou aanpakken de komende dagen. Ook vertelde hij dat ie een vrouw en kind had, maar die waren in de wetenschap dat hij drie dagen later op verlof zou gaan, dus had hij nu alle tijd om andere grotjes te witten. Het liefst zou ik hem een misprijzende blik gekeurd hebben, maar dat durfde ik niet.
Tot mijn grote verbazing namen er 3 vrouwen de telefoon op en alle drie stemden ze ermee in om de komende dagen af te spreken…
Ik was echt geshokeerd! Natuurlijk weet ik niet waarvoor deze man vast zit, maar wat is het toch met vrouwen die op ‘foute’ mannen vallen?
Wordt vervolgd.
Hij zei wat tegen de jongens tegenover me en ik zag ze ongemakkelijk lachen om zijn opmerking. Hij vertelde ze dat ie momenteel op verlof was en nu de bloemetjes eens goed buiten zou zetten. Hij had een lijst met telefoon nummers van vrouwen met wie hij dat zou kunnen doen, maar hij had helaas zelf geen telefoon en vroeg aan de jongens of hij die van hun even mocht lenen. Dat mocht, en terwijl hij de nummers intoetste vertelde hij in geuren en kleuren hoe hij het (of eigenlijk hun) zou aanpakken de komende dagen. Ook vertelde hij dat ie een vrouw en kind had, maar die waren in de wetenschap dat hij drie dagen later op verlof zou gaan, dus had hij nu alle tijd om andere grotjes te witten. Het liefst zou ik hem een misprijzende blik gekeurd hebben, maar dat durfde ik niet.
Tot mijn grote verbazing namen er 3 vrouwen de telefoon op en alle drie stemden ze ermee in om de komende dagen af te spreken…
Ik was echt geshokeerd! Natuurlijk weet ik niet waarvoor deze man vast zit, maar wat is het toch met vrouwen die op ‘foute’ mannen vallen?
Wordt vervolgd.
Make love, not War
Het had haast het script van een romantisch oorlogsdrama kunnen zijn..
Het was de winter van ’43 en Nederland ging, naast de bezetting van de Duitsers, gebukt onder een strenge winter en een voedseltekort. Vooral in het westen had men nog nauwelijks te eten. Velen maakten lange tochten naar de boeren in het noorden en oosten van het land en zo ook mijn Opa. De honger had hem al bloembollen doen eten, maar de honger was niet het enige waarvoor hij moest vluchten. Hij moest ook opzoek naar een onderduikadres, want anders zou hij worden getransporteerd naar de werkkampen van de Duitsers. Via zijn werk ontmoette hij ene Nick en die vertelde hem dat hij met hem mee moest gaan naar het noorden. Het gezin van Nick dat daar woonde bestond uit elf kinderen én ze huisden er twee onderduikers. Mijn opa besloot te pendelen tussen drie gezinnen; bij het ene werkte hij, bij het andere at hij en bij de derde schuilde hij, zodat hij moeilijk te traceren was. Eén van die gezinnen was dus het gezin van Nick, maar ook mijn Oma, die op dat moment even oud was als ik nu ben, was één van die elf kinderen…
'En zo hebben je opa en ik elkaar ontmoet' vertelde m’n Oma afgelopen weekend op haar verjaardag. ‘Jaha, zo ging dat vroeger meis’.
‘En hoe gaat het met jou in de liefde’ kwam de onvermijdbare vraag
Wat kon ik daar nou op zeggen?
Och, laten we het er maar op houden dat dáár ook genoeg stof over is om een film van te maken
Het was de winter van ’43 en Nederland ging, naast de bezetting van de Duitsers, gebukt onder een strenge winter en een voedseltekort. Vooral in het westen had men nog nauwelijks te eten. Velen maakten lange tochten naar de boeren in het noorden en oosten van het land en zo ook mijn Opa. De honger had hem al bloembollen doen eten, maar de honger was niet het enige waarvoor hij moest vluchten. Hij moest ook opzoek naar een onderduikadres, want anders zou hij worden getransporteerd naar de werkkampen van de Duitsers. Via zijn werk ontmoette hij ene Nick en die vertelde hem dat hij met hem mee moest gaan naar het noorden. Het gezin van Nick dat daar woonde bestond uit elf kinderen én ze huisden er twee onderduikers. Mijn opa besloot te pendelen tussen drie gezinnen; bij het ene werkte hij, bij het andere at hij en bij de derde schuilde hij, zodat hij moeilijk te traceren was. Eén van die gezinnen was dus het gezin van Nick, maar ook mijn Oma, die op dat moment even oud was als ik nu ben, was één van die elf kinderen…
'En zo hebben je opa en ik elkaar ontmoet' vertelde m’n Oma afgelopen weekend op haar verjaardag. ‘Jaha, zo ging dat vroeger meis’.
‘En hoe gaat het met jou in de liefde’ kwam de onvermijdbare vraag
Wat kon ik daar nou op zeggen?
Och, laten we het er maar op houden dat dáár ook genoeg stof over is om een film van te maken
Spiegeltje spiegeltje aan de wand...
Ik sta met voor de spiegel met een borstel in mn hand.
'Hoe vaker je je haar borstelt, hoe meer je haar gaat glanzen' zei mn moeder altijd.
Ik had er vroeger echt een hékel aan. Zoals ik eerder al scheef; ik was altijd het meisje dat meedeed aan ruige spelletjes met de jongens. Mn moeder deed altijd haar best om me met een mooie franse vlecht naar school te sturen, maar na het eerste uur was die er natuurlijk alweer helemaal uitgezakt. Ik weet nog dat ze me op de dag van de schoolfoto duidelijke instructies gaf om tijdens het speelkwartier, net als mn brave zus, rustige meisjes spelletjes te doen, want anders zou ik weer een pasfoto verpesten. Mijn haar, dat ik tot over mn billen had laten groeien, zat dan ook altijd vol klitten.
‘Als je nou nog één keer gilt als ik je haar borstel, knip ik je haar eraf’
En zo geschiedde het dat ik voortaan in groep 4 met een jongenskapsel door het leven moest gaan. Het ergste wat ik me kan herinneren is dat ik eindelijk met de meisjes een theekransje ging doen. Máár nu moest ik ‘de vader’ zijn...omdat ik de enige was met zulk kort haar (en misschien omdat ik zo ruig was haha). Verschrikkelijk vond ik het!
Inmiddels heb ik gelukkig weer een weelderige lange bos, die ik echt nooit zal kortwieken.
En terwijl ik voor die spiegel sta, besluit ik weer verder te gaan met waar ik mee bezig was;
Het immiteren van Celion Dion met de ‘microfoon’ in mn hand..
‘Its all coming back to me nohoooooow’
'Hoe vaker je je haar borstelt, hoe meer je haar gaat glanzen' zei mn moeder altijd.
Ik had er vroeger echt een hékel aan. Zoals ik eerder al scheef; ik was altijd het meisje dat meedeed aan ruige spelletjes met de jongens. Mn moeder deed altijd haar best om me met een mooie franse vlecht naar school te sturen, maar na het eerste uur was die er natuurlijk alweer helemaal uitgezakt. Ik weet nog dat ze me op de dag van de schoolfoto duidelijke instructies gaf om tijdens het speelkwartier, net als mn brave zus, rustige meisjes spelletjes te doen, want anders zou ik weer een pasfoto verpesten. Mijn haar, dat ik tot over mn billen had laten groeien, zat dan ook altijd vol klitten.
‘Als je nou nog één keer gilt als ik je haar borstel, knip ik je haar eraf’
En zo geschiedde het dat ik voortaan in groep 4 met een jongenskapsel door het leven moest gaan. Het ergste wat ik me kan herinneren is dat ik eindelijk met de meisjes een theekransje ging doen. Máár nu moest ik ‘de vader’ zijn...omdat ik de enige was met zulk kort haar (en misschien omdat ik zo ruig was haha). Verschrikkelijk vond ik het!
Inmiddels heb ik gelukkig weer een weelderige lange bos, die ik echt nooit zal kortwieken.
En terwijl ik voor die spiegel sta, besluit ik weer verder te gaan met waar ik mee bezig was;
Het immiteren van Celion Dion met de ‘microfoon’ in mn hand..
‘Its all coming back to me nohoooooow’
Abonneren op:
Posts (Atom)