Zó heten de mensen die alleen met Kerst en Pasen naar de kerk gaan. En ik ben daar één van. Neen, de rest van m’n gezin niet, alleen ik.
Vroeger was dat al niet veel anders; mijn zusjes zaten in het jeugd-kerkkoor, m’n broer was acoliet (hulpje van de misdienaar), m’n vader was koster (hoofd-acoliet if you will), m’n moeder ging voor in de gebeden en daarnaast zaten ook beide ouders in het kerkkoor. 'Helaas' had ik op de donderdag en zondag toen de rest van het gezin naar de kerk ging altijd training, maar ik ging wel naar de kerk; namelijk op de vrijdag naar ‘House of Jo’.
‘House of Jo’ (Jozefkerk, go figure) was een bijzaaltje aan de kerk waar normaal gesproken alle vervelende kinderen, die hun mond niet kunnen houden tijdens de mis, naartoe werden gestuurd om te gaan knutselen ed. Maar op de vrijdagavond tussen 8 en 10, jawél, werd het omgebouwd tot een heuse discotheekzaal. Met allemaal andere puisterige pubers stond ik daar los te gaan op de zedige muziek die er werd gedraaid (rap was dus een no-go, ookal zette de DJ soms toch stiekem een nummertje op), met een glaasje cola (niet eens bisschopswijn nee) samen met mn vriendjes en vriendinnetjes van de kerk. De eerste échte verkeringen ontstonden daar en de eerste kuise kusjes op de mond werden er gegeven onder streng toeziend oog van God.
Daar hield m’n kerkbezoek dan wel een beetje mee op. Want tenzij er een training uitviel en ik mee moest naar de kerk, beperkte ik mn kerkbezoeken tot Kerst en Pasen. (En oja, als ik De Heilige Maagd Maria mocht spelen in het kinderkerkstuk)
Maar gisteravond om elf uur was het dan weer zover; met het hele gezin gingen we naar de kerstnachtmis. ‘Maham, we gaan niet weer vooraan zitten hoor’ zegt mn kleine zusje net iets te hard. Waarnaar enkele hoofden, die al mooi een plekje op de achterste rij hadden bemachtigd, onze kant op draaiden. Helaas hadden haar woorden geen effect, want moeders zit nou eenmaal graag hélemaal vooraan in de kerk. De dirigent maant ons allemaal nog voor de actual kerkdienst begint tot stilte, en legt uit dat er halverwege de dienst een lied komt, dat hij graag in canon wilt zingen, en vraagt ons het een paar maal met hem te oefenen. Nadat dat gedaan is, worden we allemaal gevraagd op te staan zodat de pastor, koster en z’n acolieten binnen kunnen treden en de mis kan beginnen.
Eerst is het allemaal nog wel interessant, hij geeft een preek over alle Maria’s in deze tijd, die óók nergens terecht kunnen. Hoewel hij boeiend kan vertellen, had ik waarschijnlijk m’n aandacht er beter bij kunnen houden als hij iets had gezegd in de trant van ‘Als Maria en Jozef in deze tijd hadden geleefd, zou Jozef veroordeeld zijn voor pedofilie’ of ‘Tegenwoordig hoef je niet meer bij je man aan te komen met een smoes dat je bezwangerd bent door ene Engel Gabriel’ maar helaas bleven deze taboes onaangeroerd
We zitten ondertussen al een uur in de dienst, en terwijl ik de derde regel ‘oooooooo’ van Gloria en Excelsis Deo uit volle borst mee sta te blèren, besef ik pas hoe erg ik het grijsgedraaide ‘All I want for Christmas’ nummer van Mariah Carey waardeer
Ik kijk om mee heen en zie m’n mede ‘House of Jo’ gangers ook verveelt om zich heen kijken, en volgends mij moet de pastor dit aangevoeld hebben, want plots eindigt hij zijn ‘overweging’ met de woorden; tot in de eeuwigheid enzovoorts enzovoorts, waarnaar iedereen elkaar een beetje verbaasd aankijkt. Het lijkt me inderdaad ook erg frustrerend als je dingen van levensbelang aan het vertellen bent (of nouja, ná-het-leven-van-belang) en nobody gives a crap..
Met de woorden ‘Een Zalige Kerst gewenst en oja voor ik het vergeet, er staat een collectebus in de hal, als u allemaal zo vriendelijk zou willen zijn om er iets in te gooien...het liefst geld’ is het gedaan met de kerstmis, en mogen we eindelijk om 1 uur ’s nachts onze honger stillen met de traditionele verse worsten en vruchtencake thuis!
Merry Christmas!
19 going on 40
Op weg naar de supermarkt, passeer ik m’n buurmeisjes die aan het ‘elastieken’ zijn. ‘Hooohoooi’ zeggen ze, ‘Dag dametjes’ zeg ik.
Aangekomen bij een winkel waar ze nog nooit van het begrip ‘3 in de rij kassa erbij’ hebben gehoord, hoor ik het gesteun en gezucht van de oude dame achter me. Hoewel ik alleen kaas, druiven en een fles nostalgische taxi in mn handen heb besluit ik de oude dame, die minstens evenveel spullen in handen heeft, voor te laten. Waarom weet ik eigenlijk niet, omdat het zo hoort I guess? Hun tijd is kostbaarder omdat ze er minder van hebben?
Terwijl ik terug wandel naar huis heeft het ‘elastiek’ groepje zich verdubbeld. ‘Hooohooooi’ zeggen ze ‘Dag dametjes’ zeg ik. ‘Mag ik wat vragen?’ zegt een ondeugend klein meisje met een gezicht vol sproeten. Zonder op antwoord te wachten vervolgd ze ‘Hoe oud ben jij?’
Héél oud, dacht ik bij mezelf. Vorige week besefte ik me namelijk plots dat ik nooit meer een tienermoeder kan worden, want over 9 maanden ben ik al aan mn -tig periode begonnen! En een vriendin wees me er bovendien op dat we het stadium om gevraagd te worden om te figureren in ‘just-over-18-movies’ ookal zijn gepasseerd! (Nu wil ik wel even emphasizen dat daar absoluut mn ambities niet liggen, maar toch!)
‘Gok maar’ zeg ik
‘Ik denk dertig’ zegt mn buurmeisje ‘Nou jullie zitten er wel heel ver naast hoor’ zeg ik verbrouwereerd
‘Nee ik denk veertig’ zegt het bijdehante sproeten mormel.
‘Auw’ zegt mn ego… ‘Ik ben 19’
‘Ow echt? Maar dat is ook echt heel oud hoor’ zegt het kleine sproeten gedrocht ‘Maar ik vind je nog steeds de mooiste mevrouw uit de buurt’ zegt mn buurmeisje weer
Nouja die had ik in ieder geval in de pocket,
En ach, leeftijd is niks meer dan een getal, toch?
Aangekomen bij een winkel waar ze nog nooit van het begrip ‘3 in de rij kassa erbij’ hebben gehoord, hoor ik het gesteun en gezucht van de oude dame achter me. Hoewel ik alleen kaas, druiven en een fles nostalgische taxi in mn handen heb besluit ik de oude dame, die minstens evenveel spullen in handen heeft, voor te laten. Waarom weet ik eigenlijk niet, omdat het zo hoort I guess? Hun tijd is kostbaarder omdat ze er minder van hebben?
Terwijl ik terug wandel naar huis heeft het ‘elastiek’ groepje zich verdubbeld. ‘Hooohooooi’ zeggen ze ‘Dag dametjes’ zeg ik. ‘Mag ik wat vragen?’ zegt een ondeugend klein meisje met een gezicht vol sproeten. Zonder op antwoord te wachten vervolgd ze ‘Hoe oud ben jij?’
Héél oud, dacht ik bij mezelf. Vorige week besefte ik me namelijk plots dat ik nooit meer een tienermoeder kan worden, want over 9 maanden ben ik al aan mn -tig periode begonnen! En een vriendin wees me er bovendien op dat we het stadium om gevraagd te worden om te figureren in ‘just-over-18-movies’ ookal zijn gepasseerd! (Nu wil ik wel even emphasizen dat daar absoluut mn ambities niet liggen, maar toch!)
‘Gok maar’ zeg ik
‘Ik denk dertig’ zegt mn buurmeisje ‘Nou jullie zitten er wel heel ver naast hoor’ zeg ik verbrouwereerd
‘Nee ik denk veertig’ zegt het bijdehante sproeten mormel.
‘Auw’ zegt mn ego… ‘Ik ben 19’
‘Ow echt? Maar dat is ook echt heel oud hoor’ zegt het kleine sproeten gedrocht ‘Maar ik vind je nog steeds de mooiste mevrouw uit de buurt’ zegt mn buurmeisje weer
Nouja die had ik in ieder geval in de pocket,
En ach, leeftijd is niks meer dan een getal, toch?
Waarom er in Glühwein geen alcohol zit
'Sinterklaas heeft inmiddels ons land alweer verlaten
En heeft vele kado’s achtergelaten'
Oef..dat rijmen, wat een hel is dat toch altijd..Ik vierde dit jaar maar liefst 4 x Sinterklaas. En allemaal met surprise én gedicht. Daarbij kwam ook nog eens dat moeders dacht dat het wel leuk zou zijn om voor íédereen thuis een gedichtje te schrijven, wat uiteindelijk heeft geresulteerd in 12 Sint gedichten. Overigens betekende dat dus ook dat ik veel Sint gedichten en cadeautjes heb mogen ontvangen. Eén van die cadeaus was een fles glühwein, wat ik heb gekregen van een vriendin.
‘De Sint zat eens te denken
Wat hij bij Marjolein in moest schenken
Hij besloot dat het Glühwein zou moeten zijn
Want volgends jou is dat alcoholloze wijn’
Twee jaar geleden besloten een vriendin en ik namelijk om in Duitsland NYE te gaan vieren. Een andere vriendin van ons woonde daar, en in haar gigantische tuin zou een groot feest worden gegeven waar de hele buurt op af zou komen. Toen we op oudejaarsochtend rond half elf onze logeerkamer uitstapten wisten we niet wat ons overkwam; iedereen zat al aan de drank. Wij konden natuurlijk niet achterblijven, maar ik had wel in mn achterhoofd gehouden dat we nog minstens 20 uur op de been zouden zijn, dus ik besloot het allemaal rustig op te bouwen.
Toen ik m’n moeder daarvoor had verteld dat ik dat jaar voor het eerst NYE niet thuis zou vieren, maar in Duitsland, hebben we het natuurlijk even over de Duitse gebruiken gehad. Ze kennen geen oliebollen en appelflappen, maar wel Glühwein. ‘Opgewarmde appelsap’ zei mn moeder.
Dus toen ik die ochtend aan de Glühwein begon, dacht ik ook echt dat dat het was. Nou...je had ons om 3 uur smiddags daar moeten zien staan! Een ramp was het! We besloten om even te gaan liggen om bij te komen. We hadden ingeschat dat we na het eerste seizoen van Gilmore Girls er wel weer tegen aan zouden kunnen...Nou ik kan je vertellen, dat plan faalde jammerlijk.
Om half twaalf was het feest buiten natuurlijk in volle gang, en ook wij waren allang verder gegaan met feesten, zo goed en kwaad als dat ging. De buurman bleef maar aankomen met raar gekleurde drankjes en om twaalf zou het grootse feest dan echt losbarsten. Jammer genoeg was het na de eerste ‘Glückliches Neues Jahr’-wens gedaan voor m’n vriendinnetje (en met het kostuum van de buurman) en 12:15 lagen we op bed
Niet echt de NYE die we in gedachten hadden, maar in ieder geval een mooie anekdote voor een Sint-gedicht..!
En heeft vele kado’s achtergelaten'
Oef..dat rijmen, wat een hel is dat toch altijd..Ik vierde dit jaar maar liefst 4 x Sinterklaas. En allemaal met surprise én gedicht. Daarbij kwam ook nog eens dat moeders dacht dat het wel leuk zou zijn om voor íédereen thuis een gedichtje te schrijven, wat uiteindelijk heeft geresulteerd in 12 Sint gedichten. Overigens betekende dat dus ook dat ik veel Sint gedichten en cadeautjes heb mogen ontvangen. Eén van die cadeaus was een fles glühwein, wat ik heb gekregen van een vriendin.
‘De Sint zat eens te denken
Wat hij bij Marjolein in moest schenken
Hij besloot dat het Glühwein zou moeten zijn
Want volgends jou is dat alcoholloze wijn’
Twee jaar geleden besloten een vriendin en ik namelijk om in Duitsland NYE te gaan vieren. Een andere vriendin van ons woonde daar, en in haar gigantische tuin zou een groot feest worden gegeven waar de hele buurt op af zou komen. Toen we op oudejaarsochtend rond half elf onze logeerkamer uitstapten wisten we niet wat ons overkwam; iedereen zat al aan de drank. Wij konden natuurlijk niet achterblijven, maar ik had wel in mn achterhoofd gehouden dat we nog minstens 20 uur op de been zouden zijn, dus ik besloot het allemaal rustig op te bouwen.
Toen ik m’n moeder daarvoor had verteld dat ik dat jaar voor het eerst NYE niet thuis zou vieren, maar in Duitsland, hebben we het natuurlijk even over de Duitse gebruiken gehad. Ze kennen geen oliebollen en appelflappen, maar wel Glühwein. ‘Opgewarmde appelsap’ zei mn moeder.
Dus toen ik die ochtend aan de Glühwein begon, dacht ik ook echt dat dat het was. Nou...je had ons om 3 uur smiddags daar moeten zien staan! Een ramp was het! We besloten om even te gaan liggen om bij te komen. We hadden ingeschat dat we na het eerste seizoen van Gilmore Girls er wel weer tegen aan zouden kunnen...Nou ik kan je vertellen, dat plan faalde jammerlijk.
Om half twaalf was het feest buiten natuurlijk in volle gang, en ook wij waren allang verder gegaan met feesten, zo goed en kwaad als dat ging. De buurman bleef maar aankomen met raar gekleurde drankjes en om twaalf zou het grootse feest dan echt losbarsten. Jammer genoeg was het na de eerste ‘Glückliches Neues Jahr’-wens gedaan voor m’n vriendinnetje (en met het kostuum van de buurman) en 12:15 lagen we op bed
Niet echt de NYE die we in gedachten hadden, maar in ieder geval een mooie anekdote voor een Sint-gedicht..!
PrietPraatje
Er is geen ontkomen meer aan, overal waar je komt hangen, zitten en liggen de Sinterklaas en Zwarte Piet artikelen in de schappen om iedereen vooral niet te laten doen vergeten dat ze in het land zijn. Vandaag moest ik nog even snel boodschappen doen en een kwartier voor sluitingstijd kwam ik aangerend bij de super. Voor de ingang stonden twee pieten waaraan de kindertjes hun tekeningen voor de Sint konden geven, maar omdat de winkel vrijwel uitgestorven was, kwamen ze mij maar tegemoet lopen
‘Zo, ben jij nog stout geweest dit jaar’ zei de één
Hoewel dit een normale vraag was voor een zwarte piet, bespeurde ik hier toch een heel andere ondertoon
‘Heeft de Sint dat niet bijgehouden in z’n grote boek?’ vroeg ik terug
‘Jazeker wel, en daarin staat dat je met ons mee moet naar Spanje’ zei de ander met een dikke knipoog
‘Ow dat is geen straf, daar is het vast beter weer dan hier, of niet?’ Terwijl we alle drie een stapje dichter naar de ingang deden omdat de miezerregen oversloeg in een harde plensbui
Daar komt trouwens bij, dat het zicht om een paar weken rond dobberen op de Atlantische Oceaan onder het gezelschap van enkel vriendelijke, vrijgevige en atletische mannen me niet heel erg verkeerd aanstond, maar dat besloot ik maar voor mezelf te houden
‘De Sint heeft toch echt liever dat je je beter gedraagt. Als jij nou eens lief doet tegen zn pieten, dan zullen wij een goed woordje voor je doen’
‘Oke, hierbij beloof ik plechtig dat ik me minder zal misdragen Zwarte Piet’
‘Goedzo, als je nou ook eens op je allermooist een liedje voor de Sint zingt, dan komt het helemaal goed’
‘Ehm nu?’ vroeg ik. The bastard! Want ondertussen waren er twee kinderen bijkomen staan, en het zou wel heel erg onaardig van me zijn om de Zwarte Pieten nu af te wimpelen. Dus ik vroeg de twee kleintjes welk liedje ze het mooist konden zingen en daar stond ik dan, om kwart voor 5, voor de Super de Boer ‘Zie de maan schijnt door de bomen' te zingen
Met een handje strooigoed als beloning liepen de kleintjes weg. Maar ik moest beide pieten toch nog even een kus op de wang geven, om er zeker van de zijn dat het bericht goed door zou komen…
Versiert worden door Zwarte Piet, het zou je maar overkomen..
En nu maar hopen dat ik inderdaad een cadeautje in mn schoen vind volgende week!
‘Zo, ben jij nog stout geweest dit jaar’ zei de één
Hoewel dit een normale vraag was voor een zwarte piet, bespeurde ik hier toch een heel andere ondertoon
‘Heeft de Sint dat niet bijgehouden in z’n grote boek?’ vroeg ik terug
‘Jazeker wel, en daarin staat dat je met ons mee moet naar Spanje’ zei de ander met een dikke knipoog
‘Ow dat is geen straf, daar is het vast beter weer dan hier, of niet?’ Terwijl we alle drie een stapje dichter naar de ingang deden omdat de miezerregen oversloeg in een harde plensbui
Daar komt trouwens bij, dat het zicht om een paar weken rond dobberen op de Atlantische Oceaan onder het gezelschap van enkel vriendelijke, vrijgevige en atletische mannen me niet heel erg verkeerd aanstond, maar dat besloot ik maar voor mezelf te houden
‘De Sint heeft toch echt liever dat je je beter gedraagt. Als jij nou eens lief doet tegen zn pieten, dan zullen wij een goed woordje voor je doen’
‘Oke, hierbij beloof ik plechtig dat ik me minder zal misdragen Zwarte Piet’
‘Goedzo, als je nou ook eens op je allermooist een liedje voor de Sint zingt, dan komt het helemaal goed’
‘Ehm nu?’ vroeg ik. The bastard! Want ondertussen waren er twee kinderen bijkomen staan, en het zou wel heel erg onaardig van me zijn om de Zwarte Pieten nu af te wimpelen. Dus ik vroeg de twee kleintjes welk liedje ze het mooist konden zingen en daar stond ik dan, om kwart voor 5, voor de Super de Boer ‘Zie de maan schijnt door de bomen' te zingen
Met een handje strooigoed als beloning liepen de kleintjes weg. Maar ik moest beide pieten toch nog even een kus op de wang geven, om er zeker van de zijn dat het bericht goed door zou komen…
Versiert worden door Zwarte Piet, het zou je maar overkomen..
En nu maar hopen dat ik inderdaad een cadeautje in mn schoen vind volgende week!
Mr. Sandman
Zoals elk jaar zat m’n moeder ook dit jaar weer bloedfanatiek voor de tv. Domino-day is bij ons één van de dingen die elk jaar met het hele gezin word gevolgd. M’n moeder had er zelfs speciaal vrij voor genomen! Met de nodige zakken chips en flessen cola in de aanslag kon het spektakel dan eindelijk beginnen. Vooral mn moeder deed het voorkomen alsof het een kwestie van leven en dood was. Ze sprong op en neer en 'gilde' het gesmoord van schrik, teleurstelling of blijdschap uit. En ja, ik deed inderdaad net zo hard mee.
Het hele domino gebeuren deed me een beetje denken aan wat m’n tante (die geregeld tijd doorbrengt in Tibet) wel eens had verteld over zandmandala’s. De Tibetaanse monniken zitten wekenlang aan een zandtekening te werken. Deze zogeheten zandmandala’s staan symbool voor een ‘zuivere wereld waarin iedereen gelukkig is en geen lijden ondergaat’. Als de zandmandala af is word het hele zooitje bijelkaar geveegd en word het zand uitgestrooid over een rivier en word er weer van voor af aan begonnen met een nieuwe mandala. De les die hieruit getrokken dient te worden is dat het leven nét zo vergankelijk is, en dat schijnt een heilzame werking te hebben.
Hoewel ik betwijfel dat de dominobouwers er ook zo’n diepe filosofie op na houden, moet het toch even slikken voor ze zijn om te zien dat het werk, waar ze wékenlang hun zweet en tranen hebben ingestopt, in 2 uur is weggevanished.
Hoe het ook zijt, Nederland is weer een record rijker, maar eerlijk is eerlijk; zij liever dan ik!
Het hele domino gebeuren deed me een beetje denken aan wat m’n tante (die geregeld tijd doorbrengt in Tibet) wel eens had verteld over zandmandala’s. De Tibetaanse monniken zitten wekenlang aan een zandtekening te werken. Deze zogeheten zandmandala’s staan symbool voor een ‘zuivere wereld waarin iedereen gelukkig is en geen lijden ondergaat’. Als de zandmandala af is word het hele zooitje bijelkaar geveegd en word het zand uitgestrooid over een rivier en word er weer van voor af aan begonnen met een nieuwe mandala. De les die hieruit getrokken dient te worden is dat het leven nét zo vergankelijk is, en dat schijnt een heilzame werking te hebben.
Hoewel ik betwijfel dat de dominobouwers er ook zo’n diepe filosofie op na houden, moet het toch even slikken voor ze zijn om te zien dat het werk, waar ze wékenlang hun zweet en tranen hebben ingestopt, in 2 uur is weggevanished.
Hoe het ook zijt, Nederland is weer een record rijker, maar eerlijk is eerlijk; zij liever dan ik!
Bunnies en Clyde
Vorige week zat ik in de intercity van Amsterdam naar Breda en tegenover mij zaten twee typische studenten rustig de krant te lezen. Bij station Delft kwam er een man naast me zitten waar ik gelijk de kriebels van kreeg. Zijn priemende ogen met zware zwarte wallen gaven me rillingen, en toen hij over me heen bukte om iets in de prullenbak te gooien, zag ik pas dat de tattoo in zn nek overliep naar zn gezicht. Toen de accu van mn Ipod het had begeven, besloot ik maar om zachtjes met de ‘muziek’ mee te neuriën, met de filosofie dat dat m ervan zou weerhouden een gesprek met me te starten.
Hij zei wat tegen de jongens tegenover me en ik zag ze ongemakkelijk lachen om zijn opmerking. Hij vertelde ze dat ie momenteel op verlof was en nu de bloemetjes eens goed buiten zou zetten. Hij had een lijst met telefoon nummers van vrouwen met wie hij dat zou kunnen doen, maar hij had helaas zelf geen telefoon en vroeg aan de jongens of hij die van hun even mocht lenen. Dat mocht, en terwijl hij de nummers intoetste vertelde hij in geuren en kleuren hoe hij het (of eigenlijk hun) zou aanpakken de komende dagen. Ook vertelde hij dat ie een vrouw en kind had, maar die waren in de wetenschap dat hij drie dagen later op verlof zou gaan, dus had hij nu alle tijd om andere grotjes te witten. Het liefst zou ik hem een misprijzende blik gekeurd hebben, maar dat durfde ik niet.
Tot mijn grote verbazing namen er 3 vrouwen de telefoon op en alle drie stemden ze ermee in om de komende dagen af te spreken…
Ik was echt geshokeerd! Natuurlijk weet ik niet waarvoor deze man vast zit, maar wat is het toch met vrouwen die op ‘foute’ mannen vallen?
Wordt vervolgd.
Hij zei wat tegen de jongens tegenover me en ik zag ze ongemakkelijk lachen om zijn opmerking. Hij vertelde ze dat ie momenteel op verlof was en nu de bloemetjes eens goed buiten zou zetten. Hij had een lijst met telefoon nummers van vrouwen met wie hij dat zou kunnen doen, maar hij had helaas zelf geen telefoon en vroeg aan de jongens of hij die van hun even mocht lenen. Dat mocht, en terwijl hij de nummers intoetste vertelde hij in geuren en kleuren hoe hij het (of eigenlijk hun) zou aanpakken de komende dagen. Ook vertelde hij dat ie een vrouw en kind had, maar die waren in de wetenschap dat hij drie dagen later op verlof zou gaan, dus had hij nu alle tijd om andere grotjes te witten. Het liefst zou ik hem een misprijzende blik gekeurd hebben, maar dat durfde ik niet.
Tot mijn grote verbazing namen er 3 vrouwen de telefoon op en alle drie stemden ze ermee in om de komende dagen af te spreken…
Ik was echt geshokeerd! Natuurlijk weet ik niet waarvoor deze man vast zit, maar wat is het toch met vrouwen die op ‘foute’ mannen vallen?
Wordt vervolgd.
Make love, not War
Het had haast het script van een romantisch oorlogsdrama kunnen zijn..
Het was de winter van ’43 en Nederland ging, naast de bezetting van de Duitsers, gebukt onder een strenge winter en een voedseltekort. Vooral in het westen had men nog nauwelijks te eten. Velen maakten lange tochten naar de boeren in het noorden en oosten van het land en zo ook mijn Opa. De honger had hem al bloembollen doen eten, maar de honger was niet het enige waarvoor hij moest vluchten. Hij moest ook opzoek naar een onderduikadres, want anders zou hij worden getransporteerd naar de werkkampen van de Duitsers. Via zijn werk ontmoette hij ene Nick en die vertelde hem dat hij met hem mee moest gaan naar het noorden. Het gezin van Nick dat daar woonde bestond uit elf kinderen én ze huisden er twee onderduikers. Mijn opa besloot te pendelen tussen drie gezinnen; bij het ene werkte hij, bij het andere at hij en bij de derde schuilde hij, zodat hij moeilijk te traceren was. Eén van die gezinnen was dus het gezin van Nick, maar ook mijn Oma, die op dat moment even oud was als ik nu ben, was één van die elf kinderen…
'En zo hebben je opa en ik elkaar ontmoet' vertelde m’n Oma afgelopen weekend op haar verjaardag. ‘Jaha, zo ging dat vroeger meis’.
‘En hoe gaat het met jou in de liefde’ kwam de onvermijdbare vraag
Wat kon ik daar nou op zeggen?
Och, laten we het er maar op houden dat dáár ook genoeg stof over is om een film van te maken
Het was de winter van ’43 en Nederland ging, naast de bezetting van de Duitsers, gebukt onder een strenge winter en een voedseltekort. Vooral in het westen had men nog nauwelijks te eten. Velen maakten lange tochten naar de boeren in het noorden en oosten van het land en zo ook mijn Opa. De honger had hem al bloembollen doen eten, maar de honger was niet het enige waarvoor hij moest vluchten. Hij moest ook opzoek naar een onderduikadres, want anders zou hij worden getransporteerd naar de werkkampen van de Duitsers. Via zijn werk ontmoette hij ene Nick en die vertelde hem dat hij met hem mee moest gaan naar het noorden. Het gezin van Nick dat daar woonde bestond uit elf kinderen én ze huisden er twee onderduikers. Mijn opa besloot te pendelen tussen drie gezinnen; bij het ene werkte hij, bij het andere at hij en bij de derde schuilde hij, zodat hij moeilijk te traceren was. Eén van die gezinnen was dus het gezin van Nick, maar ook mijn Oma, die op dat moment even oud was als ik nu ben, was één van die elf kinderen…
'En zo hebben je opa en ik elkaar ontmoet' vertelde m’n Oma afgelopen weekend op haar verjaardag. ‘Jaha, zo ging dat vroeger meis’.
‘En hoe gaat het met jou in de liefde’ kwam de onvermijdbare vraag
Wat kon ik daar nou op zeggen?
Och, laten we het er maar op houden dat dáár ook genoeg stof over is om een film van te maken
Spiegeltje spiegeltje aan de wand...
Ik sta met voor de spiegel met een borstel in mn hand.
'Hoe vaker je je haar borstelt, hoe meer je haar gaat glanzen' zei mn moeder altijd.
Ik had er vroeger echt een hékel aan. Zoals ik eerder al scheef; ik was altijd het meisje dat meedeed aan ruige spelletjes met de jongens. Mn moeder deed altijd haar best om me met een mooie franse vlecht naar school te sturen, maar na het eerste uur was die er natuurlijk alweer helemaal uitgezakt. Ik weet nog dat ze me op de dag van de schoolfoto duidelijke instructies gaf om tijdens het speelkwartier, net als mn brave zus, rustige meisjes spelletjes te doen, want anders zou ik weer een pasfoto verpesten. Mijn haar, dat ik tot over mn billen had laten groeien, zat dan ook altijd vol klitten.
‘Als je nou nog één keer gilt als ik je haar borstel, knip ik je haar eraf’
En zo geschiedde het dat ik voortaan in groep 4 met een jongenskapsel door het leven moest gaan. Het ergste wat ik me kan herinneren is dat ik eindelijk met de meisjes een theekransje ging doen. Máár nu moest ik ‘de vader’ zijn...omdat ik de enige was met zulk kort haar (en misschien omdat ik zo ruig was haha). Verschrikkelijk vond ik het!
Inmiddels heb ik gelukkig weer een weelderige lange bos, die ik echt nooit zal kortwieken.
En terwijl ik voor die spiegel sta, besluit ik weer verder te gaan met waar ik mee bezig was;
Het immiteren van Celion Dion met de ‘microfoon’ in mn hand..
‘Its all coming back to me nohoooooow’
'Hoe vaker je je haar borstelt, hoe meer je haar gaat glanzen' zei mn moeder altijd.
Ik had er vroeger echt een hékel aan. Zoals ik eerder al scheef; ik was altijd het meisje dat meedeed aan ruige spelletjes met de jongens. Mn moeder deed altijd haar best om me met een mooie franse vlecht naar school te sturen, maar na het eerste uur was die er natuurlijk alweer helemaal uitgezakt. Ik weet nog dat ze me op de dag van de schoolfoto duidelijke instructies gaf om tijdens het speelkwartier, net als mn brave zus, rustige meisjes spelletjes te doen, want anders zou ik weer een pasfoto verpesten. Mijn haar, dat ik tot over mn billen had laten groeien, zat dan ook altijd vol klitten.
‘Als je nou nog één keer gilt als ik je haar borstel, knip ik je haar eraf’
En zo geschiedde het dat ik voortaan in groep 4 met een jongenskapsel door het leven moest gaan. Het ergste wat ik me kan herinneren is dat ik eindelijk met de meisjes een theekransje ging doen. Máár nu moest ik ‘de vader’ zijn...omdat ik de enige was met zulk kort haar (en misschien omdat ik zo ruig was haha). Verschrikkelijk vond ik het!
Inmiddels heb ik gelukkig weer een weelderige lange bos, die ik echt nooit zal kortwieken.
En terwijl ik voor die spiegel sta, besluit ik weer verder te gaan met waar ik mee bezig was;
Het immiteren van Celion Dion met de ‘microfoon’ in mn hand..
‘Its all coming back to me nohoooooow’
De geit is gemolken
Hoe het ooit begonnen is weet ik niet meer.
En hoewel ik geloof dat iedereen het in zekere mate aan doet, al zijn het maar een paar woorden die duidelijk moeten verschaffen, hebben B. en ik het toch wel tot een whole new level gebracht.
Ik heb het over het ‘geheimtaal’ dat word gebruikt met uitgaan.
Velen van ons hebben een eigen woordje of uitspraak als er een knap persoon aankomt, of om duidelijk te maken aan vriendinnen dat ze de jongen waarmee ze aan het praten is niet zo ziet zitten. Ervaring heeft me geleerd dat een bepaalde groep mannen vaak vertellen aan naïeve studentes dat ze dolfijnentrainer zijn. Waarmee een ‘aaah wat lief’ reactie niet van de lucht is, en waar zijn kameraad dan vrolijk op inspeelt. En dat ‘sinds wanneer rook jij marlboro’ bij een bepaalde studentengroep betekend dat het meisje waarmee gepraat word mee naar huis gaat vannacht.
B. en ik hebben echter in de loop der tijd volwaardige fictieve personen gecreëerd. Zij is Nellie Daswohin en ik Leila Starkiosch. We komen uit Duivendrecht (Daafuhdregt), maar mochten er nou gasten uit Amsterdam in de buurt zijn, dan komen we uit Rotterdam of Den Haag waarnaar we onze overdreven platte accenten flawless bijstellen. En hebben we een Poolse vader, wat onze naam verklaart. Beiden hebben we dan ook het Poolse volkslied uit het hoofd geleerd (nee we hadden inderdaad geen leven) zodat we eventuele argwanende Poolse uitsmijters ook rond onze vingers konden winden (met succes).
Over het algemeen waren we alleen Nellie en Leila als we met vervelende dronkenaarden aan de praat kwamen, maar we begonnen het er steeds vaker in te gooien, waardoor we op school dan wel eens het probleem ondervonden om herkend te worden. 'Heee Leila!' of 'Húh…wat praat je anders?' Wat uiteraard zowel hilariteit als rode blosjes van schaamte op de wangen veroorzaakte.
Dit alles speelde zich voornamelijk in de eerste jaar van de studie af, want inmiddels zijn er altijd wel mensen ergens in een kroeg die we kennen en op die manier is het lastig om vol te houden dat je Leila heet, terwijl er iemand constant ‘he majo’ naar je roept.
Maar gisteravond was kwam onverwachts mijn alterego Leila naar boven.
Ik en een vriendin kwamen uit de kroeg en maakten aanstalten om naar huis te gaan, tot er een stel onbekende jongens uit het raam van hun appartementje schreeuwde of we zin hadden in een biertje. ‘Maar natuurlijk’ was ons respons. Één van de jongens kwam naar beneden om de deur open te doen en stelde zich voor. Uit automatisme stelde ik me voor als Leila. Waarnaar mn vriendin rolde met haar ogen alsof ze wou zeggen ‘Nee niet weer he’.
Dus bij deze wil ik me verontschuldigen voor iedereen die ik een andere identiteit heb voorgelogen,
Maar kom op, ik een Ajax hooligan on the f-side, dat gelóóf je toch niet ?!
En hoewel ik geloof dat iedereen het in zekere mate aan doet, al zijn het maar een paar woorden die duidelijk moeten verschaffen, hebben B. en ik het toch wel tot een whole new level gebracht.
Ik heb het over het ‘geheimtaal’ dat word gebruikt met uitgaan.
Velen van ons hebben een eigen woordje of uitspraak als er een knap persoon aankomt, of om duidelijk te maken aan vriendinnen dat ze de jongen waarmee ze aan het praten is niet zo ziet zitten. Ervaring heeft me geleerd dat een bepaalde groep mannen vaak vertellen aan naïeve studentes dat ze dolfijnentrainer zijn. Waarmee een ‘aaah wat lief’ reactie niet van de lucht is, en waar zijn kameraad dan vrolijk op inspeelt. En dat ‘sinds wanneer rook jij marlboro’ bij een bepaalde studentengroep betekend dat het meisje waarmee gepraat word mee naar huis gaat vannacht.
B. en ik hebben echter in de loop der tijd volwaardige fictieve personen gecreëerd. Zij is Nellie Daswohin en ik Leila Starkiosch. We komen uit Duivendrecht (Daafuhdregt), maar mochten er nou gasten uit Amsterdam in de buurt zijn, dan komen we uit Rotterdam of Den Haag waarnaar we onze overdreven platte accenten flawless bijstellen. En hebben we een Poolse vader, wat onze naam verklaart. Beiden hebben we dan ook het Poolse volkslied uit het hoofd geleerd (nee we hadden inderdaad geen leven) zodat we eventuele argwanende Poolse uitsmijters ook rond onze vingers konden winden (met succes).
Over het algemeen waren we alleen Nellie en Leila als we met vervelende dronkenaarden aan de praat kwamen, maar we begonnen het er steeds vaker in te gooien, waardoor we op school dan wel eens het probleem ondervonden om herkend te worden. 'Heee Leila!' of 'Húh…wat praat je anders?' Wat uiteraard zowel hilariteit als rode blosjes van schaamte op de wangen veroorzaakte.
Dit alles speelde zich voornamelijk in de eerste jaar van de studie af, want inmiddels zijn er altijd wel mensen ergens in een kroeg die we kennen en op die manier is het lastig om vol te houden dat je Leila heet, terwijl er iemand constant ‘he majo’ naar je roept.
Maar gisteravond was kwam onverwachts mijn alterego Leila naar boven.
Ik en een vriendin kwamen uit de kroeg en maakten aanstalten om naar huis te gaan, tot er een stel onbekende jongens uit het raam van hun appartementje schreeuwde of we zin hadden in een biertje. ‘Maar natuurlijk’ was ons respons. Één van de jongens kwam naar beneden om de deur open te doen en stelde zich voor. Uit automatisme stelde ik me voor als Leila. Waarnaar mn vriendin rolde met haar ogen alsof ze wou zeggen ‘Nee niet weer he’.
Dus bij deze wil ik me verontschuldigen voor iedereen die ik een andere identiteit heb voorgelogen,
Maar kom op, ik een Ajax hooligan on the f-side, dat gelóóf je toch niet ?!
Kusadasi Deel 5
Uıtgaan met Lıonel en Estelle ıs echt een belevenıs.
Ten eerste dansen ze alsof hun leven er vanaf hangt..Estelle ıs echt een mooıe vrouw en gooıt dan ook al haar brazılıaanse charmes ın de strıjd tıjdens het dansen (ın haar net ıets te korte rok, te hoge pumps en te laag uıtgesneden tshırt) en Lıonel danst alsof hıj de ene epıleptısche aanval na de andere krıjgt. Ik hıeld het echt nıet meer!
De manager van het hotel ıs met ons meegegaan en dıens neef (waar dıe plots vandaan kwam weet ık nıet) en ook Ferhat zou mee gaan. Je weet wel, 'The love of your lıfe, mıss, I love you'. De avond nadat hıj ın mıjn kamer bınnen was gedrongen, bleef hıj de volgende nacht rustıg voor mn kamer wachten. Overıgens klopte hıj net zo lang op mn deur tot ık er gek van werd en m open deed. Daar stond hıj dan...met plakjes watermeloen gesneden ın de vorm van hartjes. Erg lıef, maar verdomd ırrıtand. Dus natuurlıjk heb ık hem weer weggestuurd. Maar even later werd er wéér geklopt. En weer was het Ferhat, dıe nog 1x zn lıefde wou betuıgen..And I swear man I cant take that shıt man..
Nougoed, Estelle maakte aan de manager duıdelıjk dat we lıever nıet hadden dat Ferhat meegıng. En toen kwam natuurlıjk de reden eruıt, en hıj werd op staande voet ontslagen. Ik kon er nıks aan doen dan me toch een beetje schuldıg te voelen, maıs c'est la vıe eh!
Maargoed, we gıngen dus stappen. Estelle had haar zınnen helemaal gezet op de manager. Dus dat werd een nóg leuker schouwspel.
Ze had me verteld dat ze het uıt gaat maken met haar vrıend. Ze heeft ınmıddels een chınese, een lıbanese, een ıtalıaanse, een portugese, een spaanse, een argentıjnse, een cubaanse, een franse en uıteraard een turkse vrıend gehad maar nıks was haar tot nu toe echt bevallen (hoewel ze wel twee kınderen heeft van de zwıtserse, beıde ouder dan ık). In mıjn ogen ıs ze dan ook echt en vrouw van de wereld, en ze heeft me ın geuren en kleuren alle voor- en nadelen van al dıe mannen met verschıllende culturen kunnen uıtleggen. Scheelt me weer wat werk!
Dus heb ık haar uıtgenodıgd om bınnenkort met mıj ın Amsterdam te gaan stappen, waar we een man voor haar zullen vınden, want een Nederlandse heeft ze nog nıet gehad (nouja, ten mınste geen relatıe haha).
Al kan ık me nıet voorstellen dat ık haar nou heel erg enthousiast heb gemaakt met mıjn verhalen over de 'Hollandse mannen'. Je suıs désolé
Ten eerste dansen ze alsof hun leven er vanaf hangt..Estelle ıs echt een mooıe vrouw en gooıt dan ook al haar brazılıaanse charmes ın de strıjd tıjdens het dansen (ın haar net ıets te korte rok, te hoge pumps en te laag uıtgesneden tshırt) en Lıonel danst alsof hıj de ene epıleptısche aanval na de andere krıjgt. Ik hıeld het echt nıet meer!
De manager van het hotel ıs met ons meegegaan en dıens neef (waar dıe plots vandaan kwam weet ık nıet) en ook Ferhat zou mee gaan. Je weet wel, 'The love of your lıfe, mıss, I love you'. De avond nadat hıj ın mıjn kamer bınnen was gedrongen, bleef hıj de volgende nacht rustıg voor mn kamer wachten. Overıgens klopte hıj net zo lang op mn deur tot ık er gek van werd en m open deed. Daar stond hıj dan...met plakjes watermeloen gesneden ın de vorm van hartjes. Erg lıef, maar verdomd ırrıtand. Dus natuurlıjk heb ık hem weer weggestuurd. Maar even later werd er wéér geklopt. En weer was het Ferhat, dıe nog 1x zn lıefde wou betuıgen..And I swear man I cant take that shıt man..
Nougoed, Estelle maakte aan de manager duıdelıjk dat we lıever nıet hadden dat Ferhat meegıng. En toen kwam natuurlıjk de reden eruıt, en hıj werd op staande voet ontslagen. Ik kon er nıks aan doen dan me toch een beetje schuldıg te voelen, maıs c'est la vıe eh!
Maargoed, we gıngen dus stappen. Estelle had haar zınnen helemaal gezet op de manager. Dus dat werd een nóg leuker schouwspel.
Ze had me verteld dat ze het uıt gaat maken met haar vrıend. Ze heeft ınmıddels een chınese, een lıbanese, een ıtalıaanse, een portugese, een spaanse, een argentıjnse, een cubaanse, een franse en uıteraard een turkse vrıend gehad maar nıks was haar tot nu toe echt bevallen (hoewel ze wel twee kınderen heeft van de zwıtserse, beıde ouder dan ık). In mıjn ogen ıs ze dan ook echt en vrouw van de wereld, en ze heeft me ın geuren en kleuren alle voor- en nadelen van al dıe mannen met verschıllende culturen kunnen uıtleggen. Scheelt me weer wat werk!
Dus heb ık haar uıtgenodıgd om bınnenkort met mıj ın Amsterdam te gaan stappen, waar we een man voor haar zullen vınden, want een Nederlandse heeft ze nog nıet gehad (nouja, ten mınste geen relatıe haha).
Al kan ık me nıet voorstellen dat ık haar nou heel erg enthousiast heb gemaakt met mıjn verhalen over de 'Hollandse mannen'. Je suıs désolé
Abonneren op:
Posts (Atom)